De generatie die alles kan en weinig mag

t-shirt

© Gladys Elskens

Wat de kansen zijn met haar diploma op de arbeidsmarkt weet Gladys (24) nog niet. Al wordt er al heel wat verwacht. “Ik merk dat we steeds sneller en doelgerichter moeten beslissen waar we met ons leven naartoe willen. Er zijn zo ongelooflijk veel keuzes, dat wij alleen de beste mogen maken. En vlug.”

We leven in een wereld met oneindig veel mogelijkheden. Meer dan ooit ligt alles wat we willen binnen handbereik. De andere kant van de wereld is maar een videogesprek verwijderd en met één klik laten we alles wat ons hartje begeert, thuisbezorgen. Voor iedere interesse bestaat wel een studierichting of opleiding en er is voor alles een markt. Maar kan een overvloed aan keuze leiden tot… geen keuze?

Als ik dan vooral naar jongeren kijk, merk ik dat we steeds sneller en doelgerichter moeten beslissen waar we met ons leven naartoe willen. Er zijn zo ongelooflijk veel keuzes, dat wij alleen de beste mogen maken. En vlug.

De hoger-onderwijs-rangorde

De nood om onszelf te onderscheiden van de massa, was nog nooit zo groot. Terwijl hogere studies enkele decennia geleden eerder een privilege waren, zijn ze nu een verplichting. Zonder diploma zijn de mooie jobs hoe langer hoe beperkter en zelfs mét dat papiertje op zak, sta je soms maandenlang aan den dop.

Ondertussen heeft iedereen wel ergens een getuigschrift van het hoger onderwijs rondslingeren. Maar een diploma hebben volstaat niet meer. Jij moet hét diploma hebben. Of de inhoud van een opleiding je aanspreekt, is ondergeschikt aan wat je ermee kan doen.

Jij moet hét diploma hebben. Of de inhoud van een opleiding je aanspreekt, is ondergeschikt aan wat je ermee kan doen.”

Een van mijn vriendinnen is het uitgelezen type voor de richting Taal- en Letterkunde. Studeert ze dat dan ook? Nope. Ze koos voor Vertalen. Naar eigen zeggen maakte ze die beslissing voor honderd procent met haar verstand, omdat dat laatste meer werkzekerheid biedt.

Ja, de ene opleiding is de andere niet. Hoe vaak lachten mijn beste vriendin en ik – al niet nippend van een glas Sauvignon Blanc – met studenten Kunstgeschiedenis, oftewel de bas-class van de universiteit. “Denken die nu werkelijk iets te bereiken?”

Het lachen vergaat me snel wanneer ik – studente Germaanse talen – hoor hoe zelfs mijn eigen klasgenoten onze richting door het slijk halen en onze toekomstmogelijkheden somber inschatten. Fier zijn dat je überhaupt een universitaire studie doet, is al lang niet meer aan de orde. Op de universiteit heerst een sterke hiërarchie: de rechtenboys zijn koning van de onderwijsjungle, gevolgd door de geneeskundigen, ingenieurs, wiskunde- en fysicafreaks, al de rest, de kantinemedewerkers, de kuisploeg… en als laatste dus de kunstzinnigen.

Survival of the fittest

Als je dat allemaal overleefd hebt, wordt het pas echt heftig. Want hoe kies je in godsnaam voor de juiste carrière? Vorige week vroeg mijn papa me of ik “niet snel aan de slag kon als medisch secretaresse?” Hij had ergens gelezen dat dat tegenwoordig een knelpuntberoep is. Dat het zwart wordt voor mijn ogen wanneer ik nog maar aan een ziekenhuis of dokter denk, leek minder belangrijk.

Toen ik aarzelend mededeelde dat ik graag met schrijven aan de slag zou gaan, moest hij daar eens hartelijk om lachen. Of ik nu serieus denk dat ik met wat gekribbel iets ga bereiken. En wat ik aan positieve commentaren heb als ze geen geld opleveren. In tijden van werkonzekerheid kan je maar beter op safe spelen. Maar spelen interesse en voldoening dan geen rol meer? Het antwoord lijkt simpel: nee.

Om vandaag de dag iets te betekenen op de arbeidsmarkt, ziet je profiel er ongeveer zo uit: je hebt een universitair diploma (voor de theorie), je hebt een hogeschooldiploma (voor de praktijk), je hebt beide natuurlijk perfect op tijd afgerond, je spreekt vier talen, hebt je rijbewijs behaald, je hebt al minimum acht jaar ervaring en je bent niet ouder dan 23.

Die torenhoge eisen ontgaan ook onze ouders niet. Die zijn bang dat hun bloedjes van kinderen in de echte wereld een vogel voor de kat zijn en dus proberen ze hen zo vroeg mogelijk in dat wel heel erg nauwe hokje te duwen. Begrijpelijk, maar best droevig.

“Ik moet just niks”

Want wat dan met wat wij willen? Waar wij blij van worden? Persoonlijk ben ik al best trots op wat ik tot nu toe heb gedaan. Voor iemand die op de middelbare school te horen kreeg dat ze het studeren maar best meteen kon laten voor wat het was omdat ze toch nooit iets zou bereiken, heb ik het er nog niet zo slecht vanaf gebracht. Ik durf er ook in geloven dat ik er wel zal komen. Misschien niet als medisch secretaresse, misschien niet als de volgende Herman Brusselmans, maar het komt wel goed.

Onlangs kwam ik te weten dat een van mijn oud-leerkrachten het over een volledig andere boeg gooide. Met een soort van bakfiets rijdt hij van de ene markt naar de andere en verkoopt croque monsieurs, gemaakt met verse producten. Verbaasd ben ik niet, want die “Krokfiets” is helemaal iets voor hem. Eerlijk: als ik, na jaren en jaren studeren, thuis zou verkondigen dat ik met de vélo boterhammen ga verlappen op de Grote Markt van Mechelen, zou mijn vader mij diezelfde dag nog uit z’n testament schrappen. Maar ik vind het schitterend!

Het doet me plezier te horen dat er nog mensen zijn die durven springen. Die niet enkel hun loonbrief of carrière voor ogen houden. Die durven gaan voor wat hen gelukkig maakt. Aan iedereen die momenteel, ondanks alle druk en veel te hoge latten, doet wat hij of zij graag doet: ik ben trots. Zelfs al is dat kunstgeschiedenis.

© 2016 – StampMedia – Gladys Elskens

Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 23/11/2016
Dit artikel werd gepubliceerd door Mirari op 23/11/2016
Dit artikel werd gepubliceerd door Knack Weekend – online op 28/11/2016

1 reactie op dit artikelReageer
  1. Sterk en herkenbaar artikel!

Over StampMedia

StampMedia is het eerste persagentschap in Vlaanderen - erkend als ‘algemeen nieuwsmedium’ door de Vlaamse Vereniging van Journalisten - dat een stem geeft aan alle jongeren in de media.
En dat niet alleen. StampMedia wil de berichtgeving over jongeren corrigeren en hen vooral zelf aan het woord laten. Zeker daar waar hun mening van belang is en weinig gehoor vindt in de mainstream kanalen.
Kortom: StampMedia is een persagentschap door jongeren met nieuws voor iedereen die het wil horen.
Daarom zijn we op zoek naar jongeren van allerlei slag, allerlei afkomst, allerlei overtuigingen en graag tussen zestien en zesentwintig jaar om mee te werken binnen dit unieke persagentschap.

Twitter

  • 24 maart 2017 @ 10:07

    RT @Nieuwsarchief: De resultaten van het onderzoek vind je ook in de nieuwe Nieuwsmonitor van het ENA: https://t.co/2bUFOUA0zP https://t.co…

  • 23 maart 2017 @ 21:08

    RT @msillis: .@AnoukTorbeyns' adoptiedossier voor @StampMedia en @demorgen morgen ook nog eens op @hautekiet @radio1be https://t.co/94nF1ep…

  • 23 maart 2017 @ 16:25

    In dialoog met adoptiekinderen en stedelijke jongeren. @AnoukTorbeyns @rob_televisie @demorgen @HLN_BE @destandaard… https://t.co/AKG1x4YKWq

  • 23 maart 2017 @ 15:52

    RT @JefCauwenberghs: Het onbespreekbare bespreekbaar maken. Zeer sterk dossier van @AnoukTorbeyns vandaag in @demorgen https://t.co/FCqHIB3…

  • 23 maart 2017 @ 15:14

    Herbeluister hier de bespreking over het dialoogtraject rePresent met @hautekiet op @radio1be. https://t.co/VvRSZ4NFCW

  • StampMedia © 2017 - alle rechten voorbehouden

    StampMedia wordt betoelaagd door

    de Vlaamse Gemeenschap, Stad Antwerpen en Stad Genk