‘Shoot Your Hood’ leert Antwerpse jongeren fotograferen

Wie zijn fotografisch talent eens wil testen, kan terecht in de fotomobiel van Shoot Your Hood. Nog tot 6 oktober staat elke woensdagnamiddag op de Sintelbaan aan sporthal Luchtbal een team klaar om jongeren de kunst van het fotograferen te leren.

Deelnemende jongeren krijgen van fotograaf Rachid Lamrabat een fototoestel in handen. Daarmee mogen ze in de buurt foto’s gaan nemen. Enkele medewerkers van het Centrum voor Beeldexpressie geven feedback en technische uitleg. Uit de genomen foto’s wordt de beste afgeprint. Die krijgen de jongeren mee naar huis. Na 6 oktober volgt nog een expositie met de allerbeste foto’s.

Jong en oud

Shoot Your Hood is een samenwerking tussen het Centrum van Beeldexpressie en cultuurcentrum Luchtbal. “We kozen deze plek uit omdat jongeren hier moeilijk bereikt worden”, vertelt Charlotte Op de Beeck, medewerkster van het Centrum voor Beeldexpressie. “Dit initiatief is speciaal voor hen opgericht.” Al is iedereen die een foto wil nemen, welkom. “Jong of oud, het maakt niet uit. Zelfs kleine kindjes kunnen deelnemen. Die zijn perfect als model.”

© 2010 - StampMedia – Ruud Boeckx

Met Pablo de Kever door Mexico

Op 29 juli ruilt fotografe Evy Raes Vlaanderen in voor Mexico. Vanaf september zal zij in een knalgroene Kever de Mexicaanse cultuur ontdekken. Op basis van de vragen van Vlaamse en Nederlandse kinderen stippelt ze haar weg uit op zoek naar antwoorden. De kinderen kunnen de reis volgen op haar blog.

In 2003 rolde in Mexico de laatste Volkswagen Kever van de band. Raes is vertrouwd met culturen die verdwijnen. Eerder trok zij door Vlaanderen om ‘oer-Vlaamse’ interieurs in beeld te brengen. Het is dan ook geen toeval dat zij Mexico zal doorkruisen in een groene Kever.

Kinderblog

De basis van het project wordt gevormd door een kinderblog. Via die weg kunnen kinderen vragen stellen over Mexico aan Pablo de Kever. Deze vragen zullen Raes de weg wijzen door Mexico, in haar zoektocht naar antwoorden.  “Daar zullen ongetwijfeld vragen bij zitten die niet zo moeilijk zijn,” zegt Raes, “maar even goed vragen waarvoor ik zal moeten gaan graven. Ik ben van plan de vragen te laten beantwoorden door Mexicaanse kinderen. En dan probeer ik alles mooi visueel in beeld te brengen.”

De kinderen kunnen de reis van Pablo de Kever volgen via filmpjes op de blog. “Het is inderdaad een tegenstelling: het analoge van mijn fotografie tegenover het digitale van de blog en video’s”, reageert Raes. “Mexico is aanvankelijk ook begonnen als een fotoproject. Ik wilde kwalitatief goede foto’s over Mexico maken. De mensen hebben ginder geen geld om goed materiaal te kopen en diegenen die dat wel hebben trekken er weg. Maar omdat foto’s voor kinderen doorgaans een te statisch karakter hebben, zal ik vooral met video’s werken.”

Een nieuwe kijk

Het project is voor Raes een manier om Mexico door andere ogen te bekijken. “Ik ben al tien keer in Mexico op reis geweest en ik voelde al langer de behoefte om er eens voor een langere periode naartoe te gaan”, zegt Raes. “Ik heb al een beeld van de cultuur van Mexico, maar dit geeft mij de kans om het door de ogen van de kinderen te bekijken. Dingen die voor mij in Mexico evident zijn geworden, zullen dat aan het einde van de reis niet meer zijn.”

Budgettair reizen

De volledige reis wordt door Raes zelf bekostigt. “Lang leve de crisis en het feit dat Mexico zo goedkoop is”, zegt Raes lachend. “Ik heb zo veel mogelijk geld gespaard van de opdrachten die ik het afgelopen jaar gekregen heb. Verder probeer ik zo voordelig mogelijk te reizen. Ik logeer bij de mensen ginder en eet wat de pot schaft. De eerste maand in de voorbereiding naar de eigenlijke reis logeer ik bij mensen die ik ken. Dat is eigenlijk mijn tweede thuis. Dat is niet alleen voordelig, maar ook leuk. Niet alles is volledig nieuw.”

Evy Raes vertrekt op donderdag 29 juli naar Mexico. De eigenlijk reis start op 16 september in Mexico-stad, waar zij vier maanden en 6000 kilometer later terug zal aankomen.

©2010 – StampMedia – Carmen Van Oers

===

Dit artikel werd gepubliceerd door MO* - online op 28/07/2010

Dampremy onder de lens in Coalface gallery

Zaterdag 3 juli opende een nieuwe fototentoonstelling in Coalface gallery. Fotograaf Gert Jochems geeft intieme leefsituaties weer in Dampremy, een deelgemeente van Charleroi.

Coalface gallery, gelegen in de Vennestraat te Genk, werkt rond identiteit en beeldvorming van mensen uit de mijnstreek, in Limburg en in andere mijnstreken.
“Bij de vorige tentoonstelling die onlangs eindigde, focuste fotograaf Bert van den Bosch zich op patronen in de mijnbouwarchitectuur waar de context tot een minimum herleid werd. In tegenstelling tot Bert toont fotograaf Gert Jochems de context van een postindustriële omgeving,” zegt Karen Wyckmans, projectcoördinator van Coalface.

Industriële reus

In 2007 en 2008 maakt de Antwerpse fotograaf Gert Jochems een bijzondere fotoreeks over Dampremy, een deelgemeente van de Waalse stad Charleroi. Charleroi, ooit een industriële reus in het steenkool- en staaltijdperk, is nu een stad waar criminaliteit en werkloosheid heerst maar waar zich desondanks toch nieuwe mogelijkheden voordoen. Vijf terrils omarmen Dampremy en vormen zo de overgang met de rest van Charleroi. Dampremy is niet veel groter dan vijf straten. Armoede, werkloosheid, achterstelling en ongelijkheid zijn samengebald in een paar vierkante kilometer.

Wankelmoedig

“Ik zou het een wankelmoedige wijk willen noemen. Na een paar minuten wandelen in Dampremy zie je al wel dat de sociale problemen hier van een wel heel grote orde zijn. In Vlaanderen is armoede vrijwel onzichtbaar geworden, het is iets geworden dat zich achter de deuren afspeelt. In Dampremy zie je werkelijk aan alles dat de mensen arm zijn. En natuurlijk wilde ik me hier niet voor wegdraaien. Maar toch wou ik het er ook niet vingerdik opleggen. Misschien daarom dat er niet zo veel mensen op mijn foto’s staan. Ik denk wel dat ik het ’sociale’-verhaal van de wijk vertel, maar dan niet aan de hand van mensen, maar wel door de ruimtes en plaatsen te fotograferen,” vertelt Gert Jochems, fotograaf.

Versterken en begeleiden

Na de recente opening van Coalface lab is het de beurt aan Vadim Samoluk om de tentoonstellingsruimte te benutten. Zo toont hij de fotoreeks ‘COALAROID’ aan de hand van meer dan 150 Polaroids. “Elke Polaroid is uniek. Fotografie is voor mij een oefening in beeldtaal en ik hoop te evolueren naar bewegende beelden ondersteund door mijn muziek.” Samoluk is naast fotograaf tevens ook muzikant. Zijn muziek zal de Polaroids versterken en begeleiden. “Ik hoop dat de mensen evenveel plezier hebben aan het bekijken van de foto’s als ik aan het maken !” aldus Vadim Samoluk.

Foto: © Gert Jochems

©2010 - StampMedia - Sofie Bozzelli

COALFACE gallery toont mijnwerkerswoningen in Genk en Eckly

Donderdag 6 mei om 20u opende de nieuwe fototentoonstelling in COALFACE gallery die mijnwerkerswoningen in Eckley, Pennsylvania (VS) confronteert met de Limburgse geschiedenis.

COALFACE gallery, gelegen in de Vennestraat te Genk, werkt rond identiteit en beeldvorming van mensen uit de mijnstreek, in Limburg en in andere mijnstreken. Om de twee maanden wordt er een nieuwe expo getoond. “De Mijnstreek is uniek en tegelijkertijd ook universeel. COALFACE brengt zowel de eigen leefomgeving, de vergelijking met andere mijnregio’s als herinneringen en dromen in beeld”, verklaart projectcoördinator Karen Wyckmans.

Patch town

In mei vorig jaar maakt Bert van den Bosch (35) een fotoreeks van mijnwerkerswoningen in Eckley, de best bewaarde ‘patch town’ of bedrijfsstad, in het antraciet steenkoolgebied. De stad werd gebouwd in 1854, in de nabijheid van de koolmijn en bleef tot 1971 eigendom van het mijnbedrijf. Deze ‘patch town’ is momenteel te bezichtigen als historische site.

Patroon

De motivatie voor deze fotoreeks, vindt Bert van den Bosch in zijn fascinatie voor het patroon dat schuilt in de architectuur van de mijnwerkerswoningen. “Wat mij interesseert als fotograaf is het zien van een patroon en dat vervolgens kunnen vastleggen. Eckley is één van de weinige plaatsen waar überhaupt de mijnwerkerswoningen zo goed bewaard zijn gebleven.”

Limburg vs. Eckley

Niet alleen de expo van Bert van den Bosch kunt u vanaf vanavond bezichtigen in COALFACE gallery. Ook de opening van ‘COALFACE lab’, de nieuw ingerichte tentoonstellingsruimte die gelegen is onder de huidige, kan je bijwonen. COALFACE lab is een permanent platform voor experimenten en aanstormend talent. Vijf 5de jaarsstudenten van het Lucernacollege Genk, interpreteerden voor het vak media, de expo van Bert van den Bosch. Zij fotografeerden mijnwerkerswoningen in Maasmechelen, Houthalen en Genk. Ze bijten meteen ook de spits af voor de daaropvolgende expo’s in COALFACE lab.

Meer info op www.COALFACE.be

© 2010 - StampMedia - Sofie Bozzelli

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 07/05/2010

Antwerpse stadsfotograaf niet voor jong talent

Sinds kort heeft Antwerpen vijf stadsfotografen. Allen zijn rond of boven de veertig jaar. Initiatiefnemer Roger Szmulewicz van fotogalerij Fifty One is zich van geen kwaad bewust. “Bij de selectie werd gekeken naar kwaliteit en niet naar leeftijd.”

Fifty One ontving zeventig inzendingen voor de titel ‘stadsfotograaf’. Een vierkoppige jury koos hieruit de beste kandidaten. “Het aantal uitverkorenen stond niet vast”, vertelt Szmulewicz. Opvallend is dat bij de geselecteerde fotografen geen enkele twintiger zit. Alex Salinas is de jongste, hij is vanachter in de dertig. De rest, Elisabeth Broekaert, Patrick de Roo, Maarten Vanden Abeele en Dan Zollmann, zijn veertigers.

Onbenutte kans

Geen slecht woord over de leeftijd van deze gewaardeerde fotografen. Maar de vraag dient gesteld te worden: Waarom geen jonge snaak deze mooie kans geven. Te meer omdat het aantal stadsfotografen niet vast stond. Een kans die onbenut werd gelaten?

Szumeliwcz ziet het anders. “Wij hebben puur geselecteerd op kwaliteit. Leeftijd was geen punt. Als er bij de vijf geselecteerden geen jonge fotograaf zit zullen de inzendingen van hen kwalitatief minder zijn geweest. Bovendien hebben de vijf uitverkorenen verschillende stijlen. Dat kan alleen maar positief zijn voor de uitbouw van het stadsarchief. Veertig jaar is trouwens jong voor een fotograaf”, besluit Szmulewicz.

Uitverkorene

Ook kersvers stadsfotograaf Patrick de Roo (43) ziet de gerespecteerde leeftijd niet als een probleem. “We zitten allen in de fotografische fleur van ons leven. Ik ben laat begonnen, ongeveer 12 jaar geleden. Ik leer elke dag bij. Zolang je kan stappen kan je foto’s trekken.”

“We moesten twintig foto’s sturen en een motivatiebrief”, vertelt de Roo. “Ze hebben vijf totaal verschillende fotografen gekozen. Zo krijg je voldoende invalshoeken. Voor mij is het een enorme uitdaging. We krijgen complete vrijheid. Bovendien worden we niet betaald voor dit project waardoor we niet onder druk staan van opdrachtgevers.”

Het is echter niet zo evident voor de Roo om zijn thuisstad in beeld te brengen.” Ik heb Antwerpen al ontelbare keren blindelings doorkruist. Dat is het slechtste wat een fotograaf kan doen. Ik zal dus een stap terug zetten en mijn ogen opnieuw moeten openen.”

Exposeren

Fotogalerij Fifty One kan bij het project rekenen op de ondersteuning van de Stad Antwerpen. Het gemaakte werk zal na twee jaar op verschillende locaties te zien zijn. Op de website van de stadsfotografen kan je al vroeger genieten van de beelden.

De vijf stadsfotografen mogen maximum twee jaar met de titel uitpakken. Daarna wordt de fakkel doorgegeven.

© 2010 – StampMedia/Plantijn – Tomas Bachot

Gespreksforum fotografie met een pint in de hand

Op vrijdag 30 april organiseerde het Centrum voor Beeldexpressie een gespreksforum voor en door fotografen. Deze editie van “Standpunten” vond plaats in de Kwint in Zonhoven. Enkele fotografen toonden er hun werk en dat was de aanzet tot een gezellige praatavond over fotografie in al zijn facetten.

Tijdens het binnenkomen, valt meteen op dat het kleine zaaltje al goed gevuld is. Jan Coddé, de moderator, licht voor de nieuwkomers even het concept toe. Het ietwat oudere publiek heeft er duidelijk zin in en een groot aantal geniet al van een fris biertje.

Urban exploring

Tijdens zijn introductie horen we dat Luc Van Den Bosch een voorliefde heeft voor verlaten locaties. Dit type van fotografie is tegenwoordig vrij bekend onder de term “urban exploring”.

Iets wat hem altijd aantrekt in verlaten industriële gebouwen zijn de controlepanelen met al hun knopjes. Niet zo vreemd als je weet dat hij vroeger elektronica gestudeerd heeft.
Oude molens, verlaten fabrieken, scholen, … hebben voor hem geen geheimen meer.

Van documentaire naar minimalisme

Van Den Bosch laat zijn beelden altijd even bezinken voor hij beslist ze te tonen of niet. In zijn nieuwere werk is duidelijk te zien dat hij zijn onderwerpen anders in beeld brengt dan voorheen. De evolutie van “wat” er in beeld wordt gebracht naar “hoe” dit nu gebeurt, spreekt de meeste aanwezigen wel aan. Omdat er minder te zien is op zijn foto’s maakt dit de beelden eenvoudiger maar ook sterker.

De kick van het inbreken

Jan Coddé brengt de interactie op gang, vult vragen aan en durft er ook zelf te stellen. Het publiek is duidelijk geïnteresseerd in de vraag of Van Den Bosch een kick krijgt van het “inbreken” in deze meestal niet openbaar toegankelijke locaties. Zelf relativeert hij dat, het komt vooral door de sfeer die er hangt zegt hij. Techniek is hier ook duidelijk ondergeschikt aan inhoud.

Van architectuur naar portretten

Daarna was het normaal gezien de beurt aan Kristel Nijskens, maar zij kon er helaas niet zijn. Stijn Huyghe was gelukkig al aanwezig en wou gerust wat meer tijd uittrekken. Zijn portfolio is erg uitgebreid, maar ditmaal beperkt hij zich tot een selectie. Hoewel zwart-wit fotografie hem sterk aanspreekt, zitten er in deze selectie toch heel wat kleurenfoto’s.
Huyghe komt ook wel eens op verlaten locaties, maar het gebouw zelf is daarbij zelden het belangrijkste, hij werkt namelijk graag met mensen. Daarbij is het belangrijk dat het klikt tussen fotograaf en model.

Vertellen met beelden

Met zijn foto’s brengt Huyghe een verhaal in beeld. Sommige foto’s roepen de vraag op “Wat kan hier nu gebeurd zijn?” en ook dat lijkt in de smaak te vallen bij het publiek. Huyghe focust zich bij de modellen vooral op blikken en handen. Met attributen, gaande van een teddybeer tot een boormachine, probeert hij de kijker te entertainen.

“Standpunten” reist rond door alle Vlaamse provincies. Meer informatie op www.beeldexpressie.be.

© 2010 – StampMedia – Stijn Vanderstraeten

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 04/05/2010
Dit artikel werd gepubliceerd door Gündem - online op 05/05/2010

Genkse en Botswanese studenten maken fototentoonstelling

De fototentoonstelling FOBOKAPI die op 18 april in het Gemeentehuis van Genk begint, draait om een uitwisselingsproject tussen Genk en Francistown. Deze stad in Botswana is de zusterstad van Genk. Voor het maken van de foto’s gingen drie Genkse studenten voor twee weken naar Francistown. An, Davina en Yannick maakte er zo’n vierduizend foto’s.

Onderwerpen van de foto’s waren het geloof, scholen, landschappen en winkeltjes. Het was in het begin wel even aanpassen aan het trage levensritme. Als ze een afspraak hadden om op een bepaalde plek foto’s te gaan maken, kon het goed zijn dat ze een uur stonden te wachten. Andersom moesten de Botswanese studenten zich aanpassen aan ons snelle levensritme.

Postkaarten

De Genkse studenten gaven in Botswana ook een workshop fotografie aan achttien lokale studenten. De workshop duurde twee weken. Tijdens de eerste week kregen de Botswanezen les over de basics: hoe ze met een camera moeten omgaan en wat de sluitertijd is en dergelijken.

Tijdens de tweede week gaven de Genkse studenten les. Zij gaven hen een opdracht die ze zelf op school kregen. Een zelfportret. Op die manier moesten ze leren om met beelden een verhaal te vertellen in plaats van louter momentopnames te maken. Van de vierduizend foto’s die de Genkenaars in Botswana maakten, kozen ze er elk één om op een postkaart te zetten om die te verkopen. Met de opbrengst kochten ze camera’s voor Chippa, Bonny en Vincent, drie Botswanese studenten die naar Genk mochten komen. Hun opdracht was om Genk te fotograferen.

© 2010 - StampMedia - Leen Uyttersprot

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 16/04/2010
Dit artikel werd gepubliceerd door MO* - online op 18/04/2010
Dit artikel werd gepubliceerd door Gündem - online op 19/04/2010

Carl De Keyzer schetst beeld van Belgisch-Congo toen en nu

De Belgische topfotograaf Carl De Keyzer, lid van het gerenommeerde agentschap Magnum, heeft de voorbije maanden een reeks foto’s gemaakt die een scherp beeld geven van het Congo van vandaag. De fotoreeks kan je bekijken in het Antwerps fotomuseum.

Hij doet dit aan de hand van foto’s van toeristische trekpleisters van vóór de Congolese onafhankelijkheid. Zo brengt hij het moderne Congo oog in oog met de restanten van de Belgische aanwezigheid.

Carl De Keyzer reisde meer dan tien maanden door Congo, in vaak uiterst gevaarlijke omstandigheden. Hij volgde een route langs toeristische plaatsen uit de koloniale periode zoals beschreven in een oude reisgids. Het resultaat is een unieke fotoreeks met een historische betekenis.

Vroeger en nu

Het fotomuseum in Antwerpen werd de voorbije week al overstroomd door vele toeschouwers uit alle streken van België.

De Keyzer heeft voor de tentoonstelling ook oude opnames en negatieven van oudere fotografen verzameld. Na een zware optimalisering van de foto’s kan je deze ook in mooie grote afdrukken bekijken. Dit maakt de tentoonstelling zo bijzonder. Je ziet twee verschillende beelden naast elkaar van hetzelfdeonderwerp. Zo voel je het ware Belgische Congo van vroeger en nu: een ongekende, complexe koloniale realiteit die ons dwingt het verleden van Belgisch Congo op een andere manier te bekijken.

De tentoonstelling ‘Congo Belge’ loopt nog tot 16 mei 2010 in het Fotomuseum van de provincie Antwerpen, Waalsekaai 47, Antwerpen - www.fotomuseum.be

© 2010 – StampMedia – Boumediene Belbachir

“Het leven langs de weg is fantastisch”

“Het is altijd mijn droom geweest om met de fiets weg te rijden zonder met iemand rekening te moeten houden”, vertelt Maarten De Vrieze (26). Hij maakte met zijn fiets een reis van zeven maanden naar het midden-oosten en kwam terug met veel mooie foto’s. Zijn droom: professioneel fotograaf worden.

“Mijn passie voor de fotografie kan mij in staat stellen de kracht van het beeld te gebruiken om het spectrum van ons Westers denken te verruimen.” Volgens Maarten De Vrieze houden veel mensen in onze samenleving zich vast aan vooroordelen over andere culturen. “Je moet eerst iets beleven voor je erover vertelt. Door met mensen van een andere cultuur in contact te komen, kan je het geheel ervan begrijpen.”

Kijken en genieten

“Ik maak heel graag foto’s. Soms ga ik op straat wandelen om gewoon rond te kijken. Ik kijk graag naar dingen en ik geniet er ook van. Het zou leuk zijn mocht ik van fotograaf mijn beroep maken.”

Van Eine tot Dubai

Maarten begon zijn reis in zijn thuishaven Eine, niet ver van Oudenaarde. Hij volgde een route naar Santiago de Compostella in het noordwesten van Spanje. Zo ging hij verder naar Lissabon, Madrid, Barcelona, Andorra, Marseille, Italië, Kroatië, Bosnië, Servië, Turkije, Iran en Dubai. “Onderweg kom je veel mensen tegen. Als je met een glimlach naar hen toe stapt, krijg je er veel voor terug. Sommigen reizen zelfs een paar dagen mee. Maar je moet je wel bewust zijn van de plaatselijke situatie.”

Congo

“In augustus van dit jaar wil ik graag een reis maken naar Congo met iemand uit België die er familie heeft. Ik ga er een bandencentrale oprichten. In België ga ik het nodige materiaal verzamelen om het daarna met de boot naar Kinshasa te vervoeren, waar de familie woont. Door een bedrijf op te richten wil ik die familie helpen. Zij geven mij dan veiligheid en kunnen mij wegwijs maken door het land.”

Verschil Noord en Zuid

Volgens Maarten is het verschil tussen Noord en Zuid enorm groot. “Mensen in het Noorden leven op zichzelf. In het Zuiden leeft de bevolking vooral op straat, ze delen dingen met elkaar en er is sociale controle. Het leven langs de weg is fantastisch. Ik ben terug naar België gekomen om weer te sparen voor een volgende reis. Ik ben teruggekeerd om terug te vertrekken.”

© 2010 – StampMedia – Laure Van Gestel

Frederic Vanwalleghem portreteert hartverwarmende Roma

GENK - Zaterdag 27 februari opende ‘Fantastic Europe’ in galerij COALFACE. Freelance fotograaf Frederic Vanwalleghem exposeert er met een reeks over de Roma-zigeuners uit Kosovo. Zijn ‘Portraits in your room – Retratos en tu cuarto’ leverde hem vorig jaar een nominatie voor de Sony World Photography Awards op.

Met zijn nieuwe expositie brengt hij de Roma-gemeenschap vlakbij het mijnbouwcomplex Trepca in beeld. Trepca is één van de meest vervuilde plaatsen in Europa. Is de titel ‘Fantastic Europe’ spottend bedoeld of schuilt er een andere verklaring achter? “De titel heeft een positieve kant. Ik had hartverwarmende contacten met Roma-families. Ik werd gastvrij ontvangen en had, met de hulp van een tolk, interessante gesprekken.”

Betere toekomst

Blijkbaar duurt het jaren voor een gemeenschap de aandacht krijgt die ze verdient. Vanwalleghem : “Door een gebrek aan coördinatie en communicatie tussen de nationale Kosovaarse instanties sleept dit probleem al 11 jaar aan. In deze context is mijn titel ironisch bedoeld. Het Europees Parlement heeft in november 2009 wel een resolutie uitgevaardigd. Daarin vraagt men de kampen te sluiten en de gezinnen een kans te bieden een betere toekomst op te bouwen.”

Weinig aandacht

Genk staat bekend voor zijn rijke mijnverleden, maar de fotograaf woont zelf in Gent. Hoe is hij bij het mijncomplex in Kosovo terechtgekomen? “Tijdens mijn research merkte ik dat er bitter weinig aandacht werd besteed aan deze zaak. Ik ben al jaren geïnteresseerd in gemeenschappen die onder druk staan en onder de radar leven. Met mijn fotografie tracht ik hun zaak terug op de voorgrond te brengen. Als fotojournalist is dit de evidentie zelve. Toen ik op deze gemeenschap botste heb ik onmiddellijk mijn ticket geboekt en twee dagen later zat ik in Kosovo. Via internet vond ik bij een NGO een contactpersoon die me hielp contacten te leggen binnen deze gemeenschap.”

Liefde voor mensen

Van Walleghem’s internationale werk is vooral op sociale thema’s gebaseerd. “Aanvankelijk bracht ik sociale thema’s in beeld als vorm van protest. De kern van mijn werk draait echter rond de liefde voor mensen en het opzoeken van interactie. Fotografie brengt me dichter bij de realiteit van anderen. Ik geniet ook van het loslaten van mijn eigen referentiekader. Naast getuige en boodschapper ben ik een fotograaf die op zoek gaat naar spanning en een herhaling van intense sociale ervaringen uit het verleden. Door vormgeving breng ik persoonlijke ervaringen en die van anderen naar buiten. Zo beantwoord ik aan de behoefte om iedereen te tonen wat ik meemaak.”

Geraakt

“Als er ook maar één iemand geraakt wordt door de beelden, is voor mij de tentoonstelling geslaagd. Het spreekt voor zich dat er nu schot in hun zaak moet komen, dus ik hoop dat de tentoonstelling deze gemeenschap helpt.”

De expositie ‘Fantastic Europe’ is nog tot 25 april te bezichtigen in galerij ‘COALFACE’ te Genk. - www.coalface.be

© 2010 – StampMedia – Stijn Vanderstraeten

===

Dit artikel werd gepubliceerd door MO* - online op 01/03/2010
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 01/03/2010

Volgende pagina »