Een onhandelbaar kind? ‘Het zal wel een autist zijn.’

De Belg blijft maar grappen maken over het syndroom van Asperger en de voorbije Wereld Autisme Dag interesseerde hem geen zier. Het is meer dan duidelijk: autisme is geen ‘sexy’ onderwerp in het hoofd van onze landgenoot.

In ons kleine landje zijn er ruim 60.000 mensen met een autismespectrumstoornis. Elk jaar komen daar nog 600 mensen bij.

Kinderen en jongeren worden vaak al op vroegere leeftijd geconfronteerd met hun stoornis. Toch wordt er amper gecommuniceerd over wat autisme nu precies is en hoe ermee moet worden omgegaan. Berichtgeving over autisme is vaak te wetenschappelijk verwoord en allerlei onderzoekers pronken met baanbrekende onderzoeken, maar vergeten het psychologische aspect van de zaak.

De Druglijn, Sensoa en jongerenmagazine Joepie staan paraat voor elke tiener die even in de knoop ligt met zichzelf. Enkel de autist, die valt uit de boot. Die moet het zelf maar uitzoeken. Heeft hij een normaal IQ of is hij hoogbegaafd, dan heeft hij pech. De kans dat hij op begrip kan rekenen, is bijzonder klein. En het is net dat onbegrip dat ernstige gevolgen kan hebben voor het zelfbeeld van het kind.

Gerichtere communicatie rond de stoornis zou veel problemen oplossen, zowel voor de autist zelf als voor zijn omgeving. Er moet meer informatie beschikbaar zijn en de overheid moet betere begeleiding voorzien voor kinderen en jongeren met autisme. Leerkrachten in het middelbaar onderwijs moeten het onderwerp actief durven aanhalen in hun lessen en er moeten projectgroepen ontstaan. Enkel op die manier kan de strijd worden aangegaan met het onbegrip.

Is het gemakzucht of pure onwetendheid? Is het spot of minachting? Erg begripvol is de Belg nog steeds niet tegenover autisme. Ik weet niet wat er me meer dwars zit: dat onbegrip of die voortdurende stereotypering. Het valt me steeds vaker op: autisme lijkt een containerbegrip te zijn geworden, een prachtige grabbelton van menselijke onvolmaaktheden die aan autisme worden toegeschreven. Ik heb er een grondige hekel aan als mensen te pas en te onpas met woorden in het rond smijten waarvan ze de betekenis niet kennen. Een onhandelbaar kind? ‘Het zal wel een autist zijn.’ Problemen op school? ‘Heb je je kind al eens laten testen op autisme?’ Weet alsjeblieft waarover je spreekt en onderbouw je mening met argumenten.

Ik neem het vooral mijn leeftijdsgenoten erg kwalijk. Ze zouden beter moeten weten. Zij zijn de toekomst. Waar is hun kritische blik op de wereld? Hebben zij er eigenlijk al bij stilgestaan wat autisme precies inhoudt? Ik vermoed van niet. De Belgische jongere was op Wereld Autisme Dag immers met andere zaken bezig: het bezoek van tieneridool Justin Bieber aan Antwerpen en natuurlijk de verkoop van de Tomorrowlandtickets een week nadien. Heeft berichtgeving rond autisme niet net iets meer nieuwswaarde en maatschappelijke relevantie dan een bezoek van een Amerikaanse tiener met grootheidswaanzin of een dancefestival? Die oppervlakkigheid stoort me enorm. Wat zijn we toch egoïstisch.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Valerie Schreurs

===

Dit opiniestuk werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 18/05/2013
Dit opiniestuk werd gepubliceerd door Pienternet.be op 18/05/2013
Dit opiniestuk werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 18/05/2013

Onder het bewind van Montt werden naar schatting 75.000 mensen vermoord. (foto: flickr – Surizar)

De Guatemalteekse ex-dictator Ríos Montt is veroordeeld tot 80 jaar cel wegens zijn aandeel in genocide en misdaden tegen de menselijkheid. Montt had in Guatemala de macht van 1982 tot 1983, de bloedigste periode van de burgeroorlog (1960-1996).

De veroordeling van Ríos Montt is wereldwijd een ware primeur. Voor de eerste keer werd een ex-staatshoofd wegens genocide veroordeeld voor een eigen, nationale rechtbank. Amnesty International spreekt van het proces van het decennium. Andere mensenrechtengroeperingen markeerden het verdict als een belangrijke stap in het helen van de wonden van Latijns-Amerika bloedigste conflict. José Miguel Vivanco, regionaal directeur van  Human Rights Watch, gewaagt van een “belangrijk signaal voor de wereld dat niemand, zelfs geen voormalig staatshoofd, boven de wet staat.”

80 jaar

Volgens de mensenrechtenactiviste Rigoberta Menchú, Nobelprijswinnares voor de Vrede in 1992, werden meer dan 75.000 inheemsen vermoord onder het zeventien maanden durende regime van Montt. De burgeroorlog in Guatemala kostte het leven aan naar schatting 200.000 mensen. Montt (86) werd veroordeeld tot 50 jaar voor genocide en kreeg daarboven 30 jaar voor misdaden tegen de menselijkheid.

Tactiek der verschroeide aarde

Gedurende het twee maanden durende proces kwamen tientallen overlevenden getuigen over de wreedheden begaan door Montts soldaten. De terreur bereikte haar hoogtepunt in de Guatemalteekse hooglanden, een gebied onder controle van de linkse guerrilla Unidad Revolucionaria Nacional Guatemalteca (URNG) en voornamelijk bewoond door de inheemse Ixil-gemeenschap. Officieel ontplooiden de activiteiten van het leger zich om deze gebieden te zuiveren van guerrilla-invloeden.

Volgens de openbare aanklager is er bewijs gevonden van directe instructies van Montt voor de moord op 1.771 inheemsen. Getuigenissen maken melding van regeringstroepen die dorpen binnenvielen en nietsontziend begonnen moorden, verkrachten, folteren en brand te stichten. Huizen en gewassen werden afgebrand, veestapels afgeslacht. Het was een klassiek voorbeeld van de militaire tactiek der verschroeide aarde.

Uit militaire documenten is echter gebleken dat de voltallige Ixil-gemeenschap een legitiem militair doelwit was, kinderen en baby’s inclusief. Volgens de documenten zou “de guerrilla erin geslaagd zijn om de verarmde Ixils te indoctrineren en verkreeg de URNG honderd procent steun.” In een studie van een massagraf van 420 lichamen vonden experts dat 36 procent van de lichamen minderjarig waren, waaronder enkele baby’s.

Niet verantwoordelijk

Montt pleitte onschuldig. Tijdens het proces stelde hij zich op als een zelfverzekerde staatsman die, geconfronteerd met de staatsondermijnende activiteiten van de guerrilla, het land van de beoogde marxistische waanzin probeerde redden.

De slachtpartijen in de Ixil-dorpen beschouwt hij nog steeds als de excessen van lokale legereenheden waar hijzelf niet verantwoordelijk voor gesteld kan worden. De openbare aanklager had geen oren naar deze redenering, gezien de toenmalige functie van Montt. Naast president was hij immers ook minister van Defensie en aanvoerder van het leger.

Ook een interviewfragment uit de film Granito: How to Nail a Dictator – het interview dateert uit 1982 – ontkracht het pleidooi van de ex-dictator. Daarin antwoordt de toenmalige generaal op de vraag of hij weet heeft van de gruwel die zijn leger begaat: “Als ik niet in staat zou zijn om het leger te controleren, waar ben ik dan mee bezig?”

Gesponsorde horror in Centraal-Amerika

Sinds de onafhankelijkheid is Guatemala het strijdtoneel van dictators die hun coups niet zelden pleegden met de hulp van de Verenigde Staten en de almachtige United Fruits Company (het huidige Chiquita Brands Inc., AG). Dit bedrijf groeide halverwege de twintigste eeuw uit tot de grootste werkgever van Centraal-Amerika en verwierf hierdoor, naast politieke macht, een disproportioneel aandeel in de beschikbare landbouwgrond.

Na een door de CIA georkestreerde coup in 1954, die de socialistische Jacobo Árbenz verdreef, voerden opeenvolgende dictators met de steun van de VS een beleid dat de belangen van de rijke, blanke oligarchie verdedigde. De meerderheid van de bevolking – inheemse boeren – bleef verstoken van enige hoop op landhervorming of scholing. In deze ongelijke verdeling van landbouwgrond en volledige afwezigheid van rechtvaardigheid ligt de kiem waaruit later verschillende guerrillabewegingen zouden groeien.

Tegen de achtergrond van de Koude Oorlog kreeg Montt, naast morele steun, miljoenen dollars van de Verenigde Staten. President Reagan zag in zijn Guatemalteekse ambtgenoot namelijk de ideale bondgenoot in zijn strijd tegen de linkse Sandinisten in buurland Nicaragua. Het duurde tot 1999 eer toenmalig Amerikaans president Clinton zijn excuses aanbood voor de Amerikaanse steun aan de genocide.

© 2013 C.H.I.P.S. StampMedia – Arne Gillis

===

Dit artikel werd gepubliceerd door MO* – online op 17/05/2013

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Sam Verhoeven en Sander Denayer

===

Deze reportage werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 17/05/2013
Deze reportage werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 17/05/2013

De expo is gehuld in een lichte, humoristische sfeer.

David Lynch is zonder meer één van de beroemste regisseurs van zijn tijd. Maar dat hij daarnaast een bekwaam lithokunstenaar is, weten weinigen. Momenteel stelt hij onder de noemer Circle of Life zijn verzameld werk tentoon in het Centre de La Gravure in La Louvière.

Lithografie is een druktechniek waarbij op een kalksteen een tekening geschilderd wordt. Nadien kan deze tekening een aantal keer gedrukt worden op papier. In 2007 komt Lynch voor de eerste keer in aanraking met lithografieën. In de Franse drukstudio Idem, waar onder andere Picasso, Giacommeti en Matisse tekeningen drukten, wordt Lynch door Patrice Forest, de eigenaar van Idem, uitgenodigd om in zijn studio een aantal lithografieën te drukken. De twee daarop volgende jaren maakt Lynch meer dan 170 litho’s.

Man in room with knife

De werken in Circle of Life zijn één voor één simplistisch. Soms doet het eenvoudige lijnenspel denken aan de werken van Karel Appel en Corneille. De tekeningen hebben vaak duistere onderwerpen, zoals nachtmerries, de dood of verdriet. Maar door vrolijke accenten, die doen denken aan de CoBrA-beweging, komen de werken niet zo zwaar over.

De losse woorden, zinnen of teksten die in elke litho voorkomen, vergroten de absurditeit van de werken en vormen de rode draad doorheen de tentoonstelling. De zinnen hebben de ene keer niets met het werk te maken. Soms beschrijft hij dan weer met één woord wat er op het werk te zien is. ‘Man in room with knife’ is hier een mooi voorbeeld van. Het werk toont exact wat de titel zegt: een simplistisch getekend mannetje in een kamer met een groot mes. Het is zo banaal en zo slecht getekend, dat je zou vermoeden dat schilderen voor Lynch enkel een lachertje is.

Analyse van de werken levert dan ook geen achterliggende boodschap op. Hij schilderde niet met een boodschap in het achterhoofd. Hij geeft louter weer hoe hij zich voelde of wat hij zich herinnerde van zijn dromen. Door al deze elementen is de expo gehuld in een lichte, humoristische sfeer. Het is kunst met een serieuze knipoog.

Spookwereld

Doorheen de tentoonstelling lopen enkele uitspraken van David Lynch zelf. De quotes verwijzen naar zijn liefde voor de lithografieën. “I love to enter another world and I love mysteries”, is meteen een perfecte beschrijving van zijn werken. Ze zweven in een duistere spookwereld, waar alles kan en je niet precies weet wat er gebeurt.

Kortfilms

Naast de lytho’s worden ook enkele kortfilms van de regisseur getoond. De meeste zijn vreemde, absurde uitspattingen. Door de niet-alledaagse camerastandpunten en onduidelijke plots zijn de kortfilms zo bevreemdend dat het moeilijk is er lang naar te kijken. Door de absurde en dromerige beelden doen ze denken aan de surrealistische kortfilm ‘Un Chien Andalou’ van Luis Bunuel en Salvador Dali. De meeste films zijn gemaakt toen hij nog aan het American Film Institute studeerde. Hij was toen duidelijk nog op zoek naar een eigen stijl.

De tentoonstelling loopt nog tot 19 mei 2013 in het Centre de la Gravure in La Louvière.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Martijn Vandenborne – Foto: Marieke Stulens

Zijn GAS-boetes verenigbaar met het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind?

BRUSSEL – Gisteren keurde de Kamercommissie Binnenlandse Zaken de verstrenging van de GAS-boetes goed. Anticiperend op de finale stemming in het parlement, bracht de Vlaamse Jeugdraad eerder advies uit.

Het debat rond de Gemeentelijke Administratieve Sancties (GAS) woedt weer in alle hevigheid. Het wetsvoorstel dat het systeem rond de sancties moet uitdiepen en onder meer de minimumleeftijd voor een boete verlaagt van 16 naar 14 jaar werd gisteren goedgekeurd in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken. Maar wat vergeten wordt, is dat ook het parlement zich nog moet uitspreken over het wetsvoorstel. Dat gebeurt naar alle waarschijnlijkheid op 30 mei.

Na eerdere pogingen die tot niets leidden en om alsnog redelijkheid in het debat te brengen, kwam de Vlaamse Jeugdraad (VLJR) met een nieuw advies. “Daarin geven we aan waarom de GAS problematisch zijn voor jongeren, jeugdwerkers en de samenleving”, zegt Lander Piccart, voorzitter van de VLJR. Na de goedkeuring door de commissie is dat advies meer dan ooit nodig, klinkt het bij de VLJR. “Eerder werd er geen rekening gehouden met onze bezorgdheden. Dit is een ultieme poging.”

Vrije ruimte

“Jongeren dragen nog geen volwassen verantwoordelijkheden”, zegt Piccart. “Daardoor krijgen ze de nodige vrijheid en ruimte om te experimenteren.” Althans, dat is de theorie. Maar de Vlaamse Jeugdraad stelt vast dat de vrije ruimte steeds meer onder druk komt te staan. Vijftig procent van de jongeren geeft bijvoorbeeld aan dat ze meer tijd in de openbare ruimte willen doorbrengen. “Vrienden ontmoeten, zich profileren en experimenteren, om op die manier een plaats in de gemeenschap in te nemen”, vertelt Piccart.

Het is echter in die publieke ruimte dat ‘overlast’ zich situeert. Op die manier hebben de GAS een belangrijke impact op de leefwereld van jongeren. Ook het ‘plaatsverbod’ dat de regering wil doorvoeren is een bron van bezorgdheid. “Wij maken ons zorgen over de eenvoud waarmee die maatregel verlengd kan worden”, aldus de voorzitter. “We zien het al voor ons: jongeren in een maatschappelijk kwetsbare positie die in een handomdraai een hele zomer uitgesloten worden van een provinciaal recreatiedomein omwille van één voorval.”

Overlast

België telt volgens de VLJR inmiddels 589 verschillende GAS-reglementen. Elke lokale overheid hanteert een eigen definitie van ‘overlast’ en de federale overheid voorziet ook in het wetsvoorstel geen sluitende definiëring van wat overlast nu precies inhoudt. “Het gaat over het gedrag van een (groep) burger(s) dat door een andere burger als lastig kan worden ervaren”, aldus de VLJR. “Die ruime interpretatievrijheid zorgt ervoor dat ook normaal jongerengedrag, zoals spelen en rondhangen, als overlast beschouwd kan worden.”

Die vage definitie en de ruime toepassingsmogelijkheden zorgen voor willekeur. Bovendien weet een jongere door het overaanbod aan reglementen niet wat van hem verwacht wordt in welke gemeente of stad. Zelfs tijdens vrijwilligerswerk, zoals in de jeugdbeweging, krijgen jongeren boetes. “Dat is nefast voor het engagement”, zegt voorzitter Piccart. “Daardoor kiezen ze soms om, al dan niet op vraag van de ouders, te stoppen met hun inzet voor een jeugdhuis of -beweging.”

De Vlaamse Jeugdraad ziet daarom heil in een beperking van de GAS tot de zogeheten gemengde inbreuken. Het gaat dan om enkele duidelijk afgebakende feiten uit het Strafwetboek waarvoor gemeenten zelf een sanctie kunnen opleggen, indien die overgenomen werden in het politiereglement. In overleg met het parket wordt vervolgens bepaald wie tot sanctie overgaat: het parket zelf of de gemeente.

Rechten van het kind

In een rapport uit 2010 over België aangaande het Internationale Verdrag voor de Rechten van het Kind schreven de Verenigde Naties het volgende: “Het comité uit haar bezorgdheid over het feit dat gemeenten administratieve sancties kunnen opleggen aan kinderen voor antisociaal gedrag en dat buiten het jeugdrechtsysteem.”

Met die waarschuwing werd, aldus de VLJR, geen rekening gehouden bij het opstellen van het huidige wetsvoorstel. “We vragen met aandrang om eerst te evalueren of GAS verenigbaar zijn met het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind”, aldus Piccart.

Breder kader

“We hebben in dit advies voorstellen gedaan om van een zeer slechte wet, een slechte wet te maken”, zegt Piccart. “Maar zelfs in een breder kader, met bijvoorbeeld bemiddeling en gemeenschapsdienst, kunnen GAS voor ons niet.” Daarom pleiten de voorzitter en de VLJR voor een sterker jeugdrecht om een parallel systeem te vermijden.

Mocht het huidige wetsvoorstel er toch onveranderd doorkomen, dan overwegen de Vlaamse Jeugdraad en andere organisaties een procedure bij het Grondwettelijk Hof. “En als dat niet volstaat, gaan we desnoods naar het Europese Hof van Justitie in Straatsburg”, waarschuwt Piccart.

Voor adviezen van andere middenveldorganisaties omtrent GAS-boetes, kunt u hier terecht.
Of lees het PIDMAG magazine over GAS-boetes.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Gunther Malin, foto: Pauline Poelmans

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 16/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 16/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Pienternet.be op 16/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 16/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Kif Kif op 16/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door De Wereld Morgen op 16/05/2013

Online shoppen vermindert de CO2-uitstoot.

Vanuit je luie zetel boodschappen bestellen en laten leveren, lijkt heel wat aantrekkelijker dan een rit naar de supermarkt. Bovendien is het beter voor het milieu. Dat blijkt uit een studie van de Universiteit van Washington. Maar België hinkt achterop.

“Vaak denken we dat groen zijn ons hindert in het dagelijkse leven, maar dat is hier niet het geval”, stelt Anne Goodchild, UW professor ingenieurswetenschappen, in de studie die in het Journal of the Transportation Research Forum verscheen. Ingenieurs van de universiteit concludeerden dat boodschappenleveringsdiensten de CO₂-uitstoot met minstens de helft kunnen reduceren in vergelijking met individuele ritten door gezinnen naar de supermarkt.

Wanneer klanten in buurten werden gegroepeerd, drong thuislevering de CO₂-uitstoot het meest terug. Leveren volgens die routes helpt bedrijven bovendien besparen. “Besparen op benzine is geld uitsparen, maar ook de uitstoot terugdringen”, stelt medewerker Erica Wygonik nog in de studie.

Onlinediensten België

In België bieden de grote spelers allemaal besteldiensten aan, maar bij de bestellingen wordt vooral met afhaalpunten gewerkt. Bij Colruyt heet de onlinedienst Collect&Go. Voor thuislevering moet je bij Collivery zijn. “De leveringsdienst is vooral gericht op professionele klanten als grootkeukens en horeca”, zegt Philippe Decruyenaere, marketingverantwoordelijke bij Collect&Go. Volgens Decruyenaere werd de besteldienst in 2000 opgericht voor het gemak van klanten met tijdgebrek, niet omwille van het milieuaspect. Onlineboodschappen zijn echter niet in alle filialen mogelijk: ongeveer de helft heeft een afhaalpunt. “Maar de service blijft na dertien jaar nog groeien met ongeveer twintig procent op jaarbasis”, aldus Decruyenaere.

Delhaize werkt met de besteldienst Delhaize Direct die in 2009 gelanceerd werd. Die is vooral bij jonge gezinnen populair en groeit nog steeds onder andere door de mogelijkheid om via smartphone te bestellen. De thuisleveringsdienst Caddy Home werd al in 1989 opgestart, maar kent een stagnatie omdat klanten thuis moeten zijn als er geleverd wordt. Klanten die voor thuislevering kiezen zijn vooral ouderen en kmo’s. “E-commerce is belangrijk. Het vormt slechts een klein percentage van de omzet, maar kent een grote groei. We houden de trend dat thuislevering efficiënt zou zijn zeker in het oog. In onze buurlanden staat men er al wat verder in, maar wij sluiten niks uit”, zegt Roel Dekelver, woordvoerder van Delhaize.

Geen thuislevering

Carrefour lanceerde eind 2009 de besteldienst Carrefour Online. Hierbij kan je 24 uur per dag en 7 dagen op 7 boodschappen bestellen en afhalen bij een van de ondertussen 60 afhaalpunten. Maar er is geen mogelijkheid om boodschappen thuis te laten leveren. “We geloven in het groeipotentieel van onlineboodschappen in België, maar voorlopig is bij Carrefour geen focus op thuislevering voorzien”, zegt Vera Vermeeren, woordvoerster van de supermarkt.

Albert Heijn is een recentere speler op de Belgische markt, maar online bestellen en thuis laten bezorgen is voorlopig enkel voor Nederland weggelegd. De thuislevering is, volgens de supermarkt, een dienst waar wekelijks tienduizenden klanten gebruik van maken. Een aantal dat jaar op jaar groeit.

Bpost kondigde vorig jaar testen aan in verband met thuislevering van boodschappen, maar uiteindelijk is de dienst Bpost Op Afspraak enkel in Groot Sint-Niklaas en Waasmunster beschikbaar.

Thuislevering zit in België nog niet in de lift. Voorlopig zal je hier toch die rit naar de winkel moeten ondernemen. Met de auto of met de fiets: een moeilijke keuze tussen gemakzucht en milieu.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Wided Bouchrika

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Knack – online op 16/05/2013

Immense datasets kunnen journalisten een betrouwbare bron aanleveren voor nieuwe verhalen.

BRUSSEL – Voor de derde keer organiseerden Journalismfund.eu en Wobbing.eu de Data Harvest Conference, een netwerkmoment voor toegewijde datajournalisten en ontwikkelaars vanuit heel Europa. Maar ook vertegenwoordigers van Farmsubsidies.org kwamen hun onderzoek toelichten.

Zoals bij vorige edities werd een tweedaags parcours uitgerold over landbouwsubsidies. Journalisten zoeken uit waar geld naartoe vloeit en om welke reden. Daarbij beoefenen ze het principe van wobbing, het onderzoek naar gedeclareerde aanbestedingen van ambtenaren onder het rechtsbeginsel van openbaarheid van bestuur.

In parallelle sessies werd een nieuwe reeks datatoepassingen gepresenteerd. Voor LobbyPlag stelde Marco Maas het product CrowdMatch voor. Deze browsertool, gericht op een transparant reguleringsproces, maakt een visuele vergelijking van wetvoorstellen en lobbyteksten mogelijk. De tool miste zijn effect niet en zorgde ervoor dat lobbyisten elkaar waarschuwen voor kopieergedrag.

Gebrek aan knowhow

Immense datasets kunnen journalisten een betrouwbare bron aanleveren voor nieuwe verhalen. Helaas ontbreekt het de reguliere journalisten dikwijls aan de technische knowhow om uit de wirwar aan gegevens en formaten een deskundige analyse te puren. Een samenwerking met ontwikkelaars, waarvan er op deze conferentie een tiental aanwezig was, dient zich aan. Journalist Andreas Marckmann:”De developer wordt hierbij als VIP in the newsroom beschouwd. Met hun unieke gave hebben ze de medewerkers voor het uitkiezen.” Ontwikkelaar Dan O’Huiginn, een Brit gebaseerd in Sarajevo, stelde vast dat softwarebeurzen met een schaarste aan journalisten kampen. Deze technische behendigheid is echter niet het enige struikelblok voor de hedendaagse datajournalist.

Transparantie

Terwijl de vierde macht de democratie tracht te vrijwaren, blijkt transparantie op wereldniveau een moeizaam gegeven waarbij veel juridische obstakels opduiken.  Juridisch expert in Europese transparantie wetgeving Scott Crosby duidde aan de hand van verschillende cases hoe de EU talloze verzoeken naar documenten tegenhoudt onder voorwendsel van confidentialiteit en bedreiging voor internationale relaties. Volgens Elske Raedts, senior advocaat, moeten journalisten een advocaat als ondersteuning in de hand nemen. Zo’n vertrouwenspersoon kan journalisten begeleiden in het technisch denkkader en het juridisch dialect.

De oprichting van de website Ask the EU (It’s your right) is een poging om het bureaucratische proces te vereenvoudigen. Volgens freelance reporter en Farm Subsidy onderzoeker Staffan Dahllöf vormt de huidige opsplitsing van institutionele sites een hinderpaal. Doordat de indeling en procedures van elke instelling historisch geëvolueerd zijn, wordt de eenvoudige toegang bemoeilijkt .

Tijd

Wereldwijd is datajournalistiek een bloeiende tak binnen de onderzoeksjournalistiek. Vertalen we deze dynamische omgeving naar België, zien we dat dit land slechts een kleine selectie ontwikkelaars-journalisten voortbrengt. Co-stichter van JournalismFund.eu en Wobbing.eu Brigitte Alfter stelt dat het tijd vraagt om deze nieuwe discipline te ontwikkelen en vindt het belangrijk dat gevestigde journalisten op deze conferentie inspiratie vinden voor hun eigen projecten.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Yves Torbeyns

Bij twintigers zit vooral het competitieve roller derby in de lift. (foto: Ian Roofthooft)

De rolschaats is 150 jaar oud. Ondanks de vele ups en downs die het rolschaatsen gekend heeft, blijft de sport – van kunstrijden over rinkhockey tot roller derby –  nog steeds heel populair.

Rollende schaats

In 1863 kwam de Amerikaan James Plimpton met een geniale uitvinding voor de dag: hij introduceerde de eerste rolschaats met twee houten wieltjes vooraan en twee achteraan. Honderd jaar eerder had Joseph Merlin uit het Belgische Hoei al een ‘rollende schaats’ ontwikkeld, maar nu zaten de wieltjes voor het eerst niet in een rechte lijn, waardoor de rolschaatsen stabieler waren en men er mooiere bochten mee kon maken.

Plimptons uitvinding trok een massa mensen naar rolschaatsbanen die hoe langer hoe meer sociale ontmoetingsplaatsen werden voor notabelen uit de gegoede klasse. Nieuwe en grote rolschaatscentra werden opgericht in wereldsteden, zoals de ‘Casino Rink’ in Chicago en de baan bij het Crystal Palace in Londen. Na de eeuwwisseling waaide de rolschaatsmanie ook over naar België en werd onder andere de ‘American’ in de Antwerpse Carnotstraat opgericht.

Rage

Zoals elke rage kende het rolschaatsen doorheen de jaren haar ups en downs. Dankzij technische vernieuwingen, zoals de lancering van plastieken wieltjes en kogellagers om de wrijving te verminderen, werd het rolschaatsen aan het eind van de seventies en het begin van de eighties opnieuw razend populair. Liefhebbers trokken toen niet langer naar rolschaatsbanen, maar zochten hun toevlucht in parken, op brede boulevards en zelfs in rolschaatsdisco’s zoals we die kennen uit films.

Lifetimesport

Wie denkt dat de rolschaats daarmee haar beste tijd had gehad, heeft het bij het verkeerde eind. De Vlaamse Rollerbond telt vandaag immers niet minder dan 2.400 leden, verspreid over een dertigtal clubs. “De aantrekkingskracht van de rolschaats zit in de manier van bewegen. Het gaat behoorlijk snel en je kan er heel wat ‘toeren’ mee uithalen. In kunstschaatsen gaat het dan over pirouettes en sprongen, in rinkhockey over versnellen, stoppen en draaien en in roller derby over behendigheid”, zegt Herman Laureys van de Rollerbond.

Bovendien is het een sport voor alle leeftijden. De verdeling tussen jeugd en volwassenen bij de aangesloten rolschaatsers is in Vlaanderen zelfs fiftyfifty. “Rolschaatsen is een lifetimesport, wat wil zeggen dat je tot op hoge leeftijd kan blijven skaten. Het is minder belastend voor de knieën en heupen dan vele andere sporten. Onder onze leden tellen we zelfs enkele 70-plussers die nog steeds met plezier tochtjes rijden”, legt Laureys uit.

Roller derby

Bij twintigers zit vooral het competitieve ‘roller derby’ in de lift. De discipline bestaat in de Verenigde Staten al sinds het interbellum, maar is pas de laatste jaren in Europa een hype geworden. Volgens Sofie Mees van de Antwerpse ‘One Love Roller Dolls’ is roller derby echter veel meer dan een rage: “Het is een levensstijl, een uitlaatklep, een atletische discipline en een manier om keihard aan jezelf te werken.” In België bestaan al negen ploegen die het maandelijks tegen elkaar opnemen in zowel nationale als internationale wedstrijden. “Roller derby is ontstaan als vrouwensport en blijft steeds groeien, maar tegelijk worden wereldwijd ook meer en meer mannenteams opgericht”, zegt Sofie.

Zo blijkt dat de rolschaats na 150 jaar nog lang niet uitgebold is.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Jasmine Vleugels

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 14/05/2013

De meeste media in Rusland hebben een sterke band met het Kremlin. (foto: flickr – Valerii9116)

Hoewel Amnesty International onlangs een verontrustend rapport over de massale schending van de mensenrechten in Rusland de wereld instuurde, zaagt de middenklasse stukje bij beetje aan de poten van de stoel van president Vladimir Poetin.

Het rapport van Amnesty International loog er niet om. Tijdens het eerste jaar van Poetins derde ambtstermijn als president van Rusland werden het recht op vrije meningsuiting en het recht op vrijheid van vergadering en vereniging consequent met de voeten getreden. Ruslandwatcher Geert Groot Koerkamp stelde vast dat het rapport in Rusland zelf nauwelijks ophef veroorzaakte. “De overgrote meerderheid van de Russen, die voor hun nieuwsvoorziening vooral van de federale televisiezenders afhankelijk zijn, zal er geen weet van hebben.”

Afhankelijke media

Net daar wringt het schoentje. Sébastian Menninga schrijft een thesis over de rol van sociale media bij de Russische protestbeweging. Hij besluit dat de meest bekeken televisiekanalen en radiostations in handen van de staat zijn. “Ook de geschreven pers is een spreekbuis van de overheid. Officieel zijn de meeste kranten onpartijdig, maar ze worden wel door bedrijven of rijke Russen met een sterke band met het Kremlin gerund.” Het bereik van echt onafhankelijke media is beperkt. “Daarom is het internet van groot belang voor de Russische oppositie. Dat is het enige medium waar de autoriteiten geen vat op hebben. Ze hebben namelijk de ontwikkeling van het internet aan individuen en westerse bedrijven overgelaten. Ondertussen proberen ze de macht van het internet via allerhande wetgeving aan banden te leggen, maar de verworven vrijheid lijken ze niet te kunnen indijken.”

Middenklasse als draaischijf

Via diverse sociale media als Facebook, Twitter en VKontakte probeert de protestbeweging zich te organiseren. “In de grote steden neemt het internetgebruik exponentieel toe. Toch zal het nog een tijdje duren vooraleer de modale Rus de ongekende informatiemogelijkheden van het medium leert kennen”, weet Meninga. Ondanks het gebrek aan genuanceerde berichtgeving op het platteland staat de oppositie sterker dan twee jaar geleden. “De beweging is weliswaar minder zichtbaar, maar via kleinschaligere initiatieven – zoals hulp verlenen aan ouderen, graven in het corrupte verleden van sommige parlementsleden en mogelijk plagiaat bij dissertaties van overheidsfunctionarissen opsporen – winnen ze niet alleen aan sympathie, maar hebben ze er ook voor gezorgd dat enkele leden van Poetins partij Verenigd Rusland vrijwillig opgestapt zijn”, zegt VRT-correspondent Groot Koerkamp.

“Protestdemonstraties zijn er nog steeds. Die zijn echter iets minder grootschalig, want het mobiliserende effect van landelijke parlements- of presidentsverkiezingen is momenteel niet aanwezig”, aldus Groot Koerkamp. De oppositie wordt in de eerste plaats door de vergrote middenklasse gedragen. “De leden van de middenklasse zijn relatief jong, ze zijn met de democratische waarden van na de val van de Sovjet-Unie opgegroeid en ze zijn eensgezind afkeurend tegenover Poetin. Het grootste pijnpunt van de beweging blijft evenwel het ontbreken van een alternatief. Er is geen leider die de menigte op sleeptouw neemt”, vertelt Menninga.

Vertrouwen kalft af

Niettemin worden er voor het eerst sinds lang vraagtekens geplaatst bij een volgende herverkiezing van Poetin in 2018. Rusland begint immers nu pas de gevolgen van de economische recessie te voelen. Het vertrouwen in de president en zijn partij kalft daarom ook bij andere maatschappelijke klassen af. Omdat Poetin de steun van de kritische middenklasse volledig kwijt lijkt, hanteert hij steeds nadrukkelijker een nationalistisch discours, waarbij de Russisch-orthodoxe waarden centraal staan. Daarmee hoopt hij zijn trouwe aanhangers alsnog te behagen. “De kerk wordt daarenboven als instrument gebruikt om de angel uit het protest te halen. Op die manier tracht hij voor tweespalt onder de vaak diepgelovige demonstranten te zorgen”, weet Groot Koerkamp.

De opposanten maken zich in ieder geval op voor een lange strijd tegen het Poetinregime. Hun doelstelling is duidelijk: bij de eerstvolgende verkiezingen in 2017 Poetins partij Verenigd Rusland een zware tik toedienen. “Van de westerse staatshoofden zal het alvast niet komen. Bij officiële ontmoetingen wijzen ze eens met een bezwarende vinger, maar al snel is het business as usual. De economische belangen zijn te groot”, zegt Groot Koerkamp. De president zit echter niet langer stevig in het zadel. De volhardende oppositie, de vaandelvlucht van partijgenoten en de eigen gezondheidstoestand baren Vladimir Poetin kopzorgen. De onbetwistbare leider verliest zoetjesaan van zijn pluimen.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Laurens Soenen

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Knack – online op 14/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door MO* – online op 14/05/2013
Dit artikel werd geciteerd door OneWorld.nl op 15/05/2013

Zanger Joachim Höchbauer is weg van de naturel van onze Belgische acteurs. (foto: Koen Broos)

ANTWERPEN – Het muziektheaterstuk ‘Escorial’ gaat op 14 mei in première in de Singel. De voorstelling is een samenwerking tussen Josse De Pauw, Collegium Vocale Gent en Muziektheater Transparant. Louise en Joachim maken deel uit van het 12-koppige koor en vertellen over hun freelance bestaan.

De Duitser Joachim Höchbauer en de Engelse Louise Wayman reizen de wereld rond als professionele freelance zangers. Ook met het Vlaamse koor Collegium Vocale Gent treden ze regelmatig op. Op dit moment bevinden ze zich in België om te repeteren voor de muziektheatervoorstelling “Escorial’.

Hoogtepunt

Zowel Joachim als Louise hebben geen eenduidig antwoord op de vraag naar hun mooiste zangervaring. Beiden vinden ze de ervaringen waar alles juist zit de leukste: een interessante plaats, boeiende ontmoetingen en een mooi project. Op een heel persoonlijk niveau was de begrafenis van Louises oma een hoogtepunt in haar carrière: “De band die ik toen voelde met de mensen die aan het luisteren waren naar mij heeft mijn blik op muziek en optreden veranderd. Het was heel intiem en persoonlijk.”

Privilege

Louise werd onlangs door haar vriend James ten huwelijk gevraagd. Dat ze elkaar tijdens het repetitieproces zo weinig zien, valt haar soms zwaar. Gelukkig zijn er sociale media om in contact te blijven met de thuisblijvers. “Het is leuk om hun foto’s te bekijken op Facebook en te zien waar ze mee bezig zijn”, zegt Louise.

“Tien jaar geleden genoot ik er heel hard van om weg te zijn. Ik wilde alles ontdekken”, vertelt Joachim. Nu mist hij thuis zijn wel meer. Het is dan ook moeilijk om vriendschappen te onderhouden als je vaak in het buitenland vertoeft. De vorige keer dat Louise naar huis ging, ging ze recht naar de bar: “Ik had maar 24 uur dus ik wou er het beste van maken.” De twee zangers zijn het erover eens je de juiste balans moet vinden. Te veel thuis zitten, vinden ze ook maar niks. “Dit soort leven kunnen leiden, is een privilege”, geeft Louise toe.

Geen zekerheden

Een freelance bestaan brengt ook chaos met zich mee. “Soms ben ik jaloers op mensen met een normale job omdat ze een gestructureerd leven hebben waardoor ze plannen kunnen maken”, vertelt Joachim. Freelancers daarentegen hebben geen zekerheden over vakantiedagen of een vast inkomen. Ze hebben echter wel de mogelijkheid om aanbiedingen af te slaan. “Als ik echt niet wil werken, kan ik ‘nee’ zeggen tegen een aanbod. In de veronderstelling dat ik genoeg geld heb om rond te komen natuurlijk. Soms moet ik helaas ‘ja’ zeggen op alles”, zucht Louise.

De geneugten van muziektheater

In ‘Escorial’ krijgen we composities van Orlandus Lassus en van de hedendaagse componist Georges-Alexander van Damme te horen in een a-capella-uitvoering. “Ons gezang is de reflectie van de mentale staat van de personages. We geven inzicht in wat er zich afspeelt in hun hoofden, zonder dat zij het met woorden moeten uitdrukken”, legt Louise uit.

Joachim is weg van de naturel van onze Belgische acteurs: “Het acteren is heel natuurlijk. In tegenstelling tot het theatrale acteren in opera’s, wat vaak over the top en houterig is, terwijl de muziek al pathos genoeg heeft.” Maar ook de flexibiliteit van het repetitieproces van theater kan hen bekoren. “Als je een opera repeteert, is alles heel streng gestructureerd. Maar als iets niet werkt in het theater wordt het gewoon veranderd. Theater is veel meer organisch”, vertelt Louise.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Lotte Philipsen

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 11/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door CJP.be op 13/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 13/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 13/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 13/05/2013

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Sander Denayer, Maurizio Ciranni en Martijn Vandenborne

===

Deze reportage werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 13/05/2013
Deze reportage werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 13/05/2013
Deze reportage werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 13/05/2013

Klik voor de fotoreportage…

HALEN- De Amerikaanse hiphopper Xzibit sluit zaterdag 11 mei het Springtime Festival af. Om 22:00 betreedt hij The Home Tree, het hoofdpodium. Met zijn grootste hit zijn de festivalgangers van in het begin mee. Ondanks het enthousiaste publiek verlaat hij het podium een half uur vroeger dan gepland.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Goele Tielens, Foto’s: Maurizio Ciranni

===

Deze fotoreportage werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 13/05/2013
Deze fotoreportage werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg – online op 13/05/2013

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Maurizio Ciranni, Sander Denayer en Martijn Vandenborne

===

Deze reportage werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 12/05/2013
Deze reportage werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 12/05/2013
Deze reportage werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 12/05/2013

Safi & Spreej: “Het publiek is super. Ze zijn goed uit de bol gegaan, meer dan verwacht zelfs.”

HALEN – Springtime Festival besteedt dit jaar extra aandacht aan hiphop. De programmatie van The Home Tree, het hoofdpodium, is zaterdag 11 mei volledig gewijd aan het populaire genre. Xzibit sluit het festival af, maar ook De Kraaien, Coely, ‘t Hof van Commerce en Safi & Spreej passeerden de revue.

‘t Hof van Commerce bracht onlangs zijn nieuwe EP uit. Ze nodigden jong talent uit en werkten samen aan nieuw materiaal. In totaal werden zes nummers opgenomen. Eén daarvan werd gemaakt in samenwerking  met Safi & Spreej. “Alles verliep heel vlot. We werden uitgenodigd bij Filip Kowlier thuis. ‘t Hof bereidde de beat voor, wij maakten de tekst. We zijn heel tevreden met het resultaat”, zegt het duo.

Vlaamse hiphop

Het genre hiphop zit in Vlaanderen in de lift. Meer en meer Belgische rappers krijgen een plek binnen de muziekwereld. “We merken inderdaad dat er meer ruimte is voor hiphop. Daar zijn we natuurlijk heel blij mee. De populariteit groeit doordat er meer aandacht aan besteed wordt. Verschillende radiostations, zoals Studio Brussel en MNM plaatsen Vlaamse hiphop in de kijker. Het is enkel afwachten hoelang dit blijft duren”, zeggen Safi en Spreej.
De West-Vlaamse rappers uit Izegem zijn ook tevreden met de evolutie, maar merken er zelf niet veel van. “We zien onszelf niet echt als hiphoppers. We brengen ook pop en rock”, zegt Filip Kowlier.

Speciaal gevoel

Safi en Spreej vinden het naar eigen zeggen ‘vet’ om op te treden op Springtime Festival. “Het publiek is super. Ze zijn goed uit de bol gegaan, meer dan verwacht zelfs.” Het geeft hen ook een speciaal gevoel op te treden, vlak voor Xzibit hetzelfde podium betreedt. “Ik heb zelf heel veel naar hem geluisterd. Top dus”, zegt Safi.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Goele Tielens – Foto’s: Maurizio Ciranni

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 12/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 12/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg – online op 12/05/2013

HALEN – Springtime Festival geeft kansen aan jong talent. Daarom organiseren ze ook dit jaar een DJ-contest. De finalisten streden op 10 mei op het hoofdpodium voor de winst. Een professionele jury bekroonde uiteindelijk Iss Saidullaev, ofwel DJ Le Gamin tot winnaar. Als beloning draait hij vandaag een set op het zijpodium The Hole.

“Fantastisch dat ik dit heb gewonnen”, zegt DJ Le Gamin. “De jury is vooral gericht op dubstep en drum & bass. Daarom komt dit vrij onverwachts. Ik richt me sinds een jaar namelijk vooral op techno en elektro. Hier winnen betekent dus dat ik snel gegroeid ben. Het festival is trouwens super! Springtime Festival mag me altijd opnieuw vragen.”

Eerste keer

Door de wedstrijd hoopt hij hogerop te geraken en misschien ooit te leven van zijn muziek. “In mijn vrije tijd ben ik er voortdurend mee bezig. Hopelijk kan ik na mijn eerste festival draaien op andere plaatsen. Voorlopig blijft dit beperkt tot lokale feestjes.”

Feestje

DJ Le Gamin weet het publiek alvast warm te maken voor zijn mixen. “In het begin was er weinig volk. Het publiek van Springtime Festival houdt eerder van dubstep. Ik vreesde dat ze daarom wegbleven. Maar na een tijdje stroomde het volk toe en bouwden ze een leuk feestje. De sfeer zat helemaal goed. Achteraf kwamen ze zelfs foto’s vragen. Mijn carrière is eindelijk begonnen, heerlijk!”, besluit hij.

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Goele Tielens – Foto’s: Pauline Poelmans

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Maurizio Ciranni, Sander Denayer en Martijn Vandenborne

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Maurizio Ciranni, Sander Denayer en Martijn Vandenborne

===

Deze videoreportage werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 11/05/2013
Deze videoreportage werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg – online op 11/05/2013

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Maurizio Ciranni

===

Deze fotoreportage werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg – online op 11/05/2013

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Sander Denayer

Klik voor de fotoreportage…

HALEN – De Australische ster Sam Sparro scoorde vorig jaar een monster hit met het nummer Happiness. Op vrijdag 10 mei stond hij op de Main Stage van  Springtime Festival. Hij bracht geen live show maar kroop achter zijn decks en zong af en toe mee.

We zitten met de sympathieke Australiër in The Bubble, de officiële interviewruimte van het festival. Hij vertelt ons waar hij de laatste maanden mee bezig is geweest en de plannen voor de zomer.

Blijf je na  Springtime Festival nog even hangen in Europa of keer je meteen weer huiswaarts?
Sam Sparro: “Ik ben bezig aan enkele kleine concerten doorheen heel Europa. Momenteel treed ik alleen op met een DJ-set.  Ik kom net uit de studio en een volledige live tournee zit er niet in.”

Dus, er ligt binnenkort een nieuw album in de winkelrekken?
“Ja, als alles goed loopt komt het album uit in de zomer. In het najaar volgt dan een promotour. Geen grote zomerplannen dus, zoals vorig jaar.
De sound van het album zal anders zijn dan mijn vorige platen. Hij is geïnspireerd op de toekomst, dus alles zal wat futuristischer en elektronischer klinken. Meer kan ik er nog niet over zeggen.”

Vorig jaar scoorde u een grote hit met Happiness. In België  was de remix van het nummer, gemaakt door The Magician nog populairder dan het origineel. Wat vindt u als artiest van zo een populaire remix?
“De remix van The Magician heeft in Europa echt gigantisch gescoord. Ik ben zelfs vereerd met deze versie, omdat het is nog steeds mijn nummer blijft. Remixes zijn vaak leuk omdat ze een nummer niet per se beter maken maar net iets anders. Ik denk vaak: “Zo had ik het ook kunnen aanpakken.” Niet elke remix is natuurlijk goed. Maar soms wordt het origineel echt wel geëvenaard of overstegen.”

© 2013 – C.H.I.P.S. StampMedia – Martijn Vandenborne – Foto’s: Maurizio Ciranni

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 11/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 11/05/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg – online op 11/05/2013