Alexia Dhertoge, beter bekend onder haar artiestennaam Alice Mae, won begin 2025 De Nieuwe Lichting, een muziekwedstrijd van Studio Brussel. “Dit jaar was de eerste keer in mijn volwassen leven dat ik de Nieuwe Lichting volgde als fan, niet om mezelf in te schrijven.”
In 2025 won Alexia Dhertoge onder haar artiestennaam Alice Mae de Nieuwe Lichting, een muziekwedstrijd van Studio Brussel. “Dit jaar was de eerste keer in mijn volwassen leven dat ik de Nieuwe Lichting volgde als fan, niet om mezelf in te schrijven”, zegt ze. Haar overwinning was het resultaat van hard werken en niet opgeven. Dat klinkt natuurlijk cliché, maar het is wel zo. Goede muziek valt niet zomaar uit de lucht en dat beseft Alexia ook. Ze weet een balans te vinden tussen haar dromen en de realiteit. “Als artiest moet je wel een beetje durven dromen. Mijn droom is om op de mainstage van Rock Werchter te staan. Maar ik ben ook een realist. Rock Werchter gaat morgen niet bellen en vragen: ‘Hé, wil je op de mainstage staan?’ Je moet er wel voor werken.”
Muziek als leidraad
Lang voor ze zelf nummers begon te schrijven, was Alexia al bezig met muziek. Al snel hadden haar ouders door dat ze daar iets mee wou doen. Ze begon dan ook op zevenjarige leeftijd met de muziekschool. Daar deed ze zang en later ook piano. “Ik herinner me dat ik als kind zong over alles wat ik deed. Dan maakte ik liedjes over ik die met mijn poppen speelde”, vertelt Alice Mae lachend. “Ik kan me eigenlijk geen periode herinneren in mijn leven dat ik niet met muziek bezig was. Muziek is een heel universele taal. Je kan elkaar begrijpen, ook al kom je uit een totaal andere leefwereld.”
“Toen ik zeventien of achttien jaar was, ben ik zelf nummers beginnen te schrijven. Ik wou dat niet onder mijn eigen naam doen om de simpele reden dat ik Alexia slecht vind klinken, zeker in het Engels. Zo is Alice Mae ontstaan. Dat is nu tien jaar geleden”, vertelt ze.
“Het is zonder toeters en bellen. We staan daar ook gewoon in jeans en sneakers” – Alice Mae
De sound van haar muziek is erg jaren ‘90 en 2000. Ze ziet het als no-nonsens rock. “Wij willen gewoon dat het rockt. Het moet niet veel meer zijn dan dat. Het is zonder toeters en bellen. We staan daar ook gewoon in jeans en sneakers.”
Goesting overstemt stress
Al van haar veertiende staat Alexia op een podium. Keer op keer stapt ze kalm en ontspannen het podium op. Ze ervaart weinig stress voor en tijdens optredens. Voor een volle wei van Crammerock, een Belgisch festival in Stekene, zal ze niet op trillende benen het podium betreden, maar wel met veel goesting. “Raar hè? Soms denk ik dat ik krankzinnig ben omdat ik zo weinig stress ervaar. Maar in mijn hoofd zeg ik gewoon: ‘nice, cool, we gaan ons amuseren.’ Mijn vader kwam deze zomer elke keer kijken. Meestal heeft hij samen met mijn vrienden stress in mijn plaats”, vertelt ze.
“Ik vind het belangrijk om in alles plezier te hebben. Aan de andere kant moet het ook goed zijn” – Alice Mae
Ze beschrijft zichzelf dan ook als nonchalant en perfectionistisch tegelijk. Alice Mae: “Nonchalant in de zin dat je de dingen niet altijd super serieus moet nemen. Ik vind het belangrijk om in alles plezier te hebben. Aan de andere kant moet het ook goed zijn.”
Naast haar muziek werkt Alexia fulltime als jeugdhuisondersteuner in Geraardsbergen. Ze doet dat met passie. Daar kan ze focussen op de jongeren en even afstand nemen van Alice Mae. Ooit ziet ze het wel zitten om fulltime muziek te maken, maar ze vindt het belangrijk om naast Alice Mae nog iets anders te doen. “Als ik altijd als Alice Mae zou werken, zou het voor mij voelen alsof ik de hele tijd met mezelf bezig ben. Dat voelt raar”, vertelt ze. “Als ik fulltime muzikant zou zijn, zou ik vrijwilliger worden in een dierenasiel om afwisseling te hebben.”
Volwassen zijn
Waar je Alice Mae ziet, zie je de club of messed up grown ups. Dat is ooit ontstaan uit de lyrics van een nummer, maar nu uitgegroeid tot een groep waarin fans zich kunnen herkennen. Alice Mae: “De club of messed up grown ups is het type volwassene dat het wel belangrijk vindt om het leven te grijpen. Het type mensen dat naar festivals gaat en al eens een pint te veel drinkt en op dat moment niet wil bezig zijn met hoe het belastingsysteem in elkaar zit. Het volwassen zijn lijkt soms voor de hand liggend, terwijl dat niet het geval is.”
De club of messed up grown ups is het type volwassene dat het wel belangrijk vindt om het leven te grijpen. Het type mensen dat naar festivals gaat en al eens een pint te veel drinkt en op dat moment niet wil bezig zijn met hoe het belastingsysteem in elkaar zit” – Alice Mae
Veel van haar muziek slaat ook terug op dat volwassen zijn. Of zoals ze het zelf beschrijft: “Langs de ene kant weet je niet wat je moet doen, maar aan de andere kant denk je ook: ‘fuck it’, we doen het op onze eigen manier.” In haar teksten probeert ze dat te vatten.
Een blik op de toekomst
Het komende jaar staan er nog heel wat optredens op de planning voor Alice Mae. In het najaar komt haar debuutplaat eraan. “Het gekke is, aan een debuutplaat schrijf je al je hele leven. Er zitten nummers bij die vier jaar geleden geschreven zijn, andere drie maanden geleden. Dus dat is wel een interessante mix.”
Ze kijkt op naar carrières van bands zoals Clouseau, die al veertig jaar bestaan. “Mijn droom is om binnen twintig jaar met de band in een tourbus te zitten ergens in Europa en te kunnen zeggen: ‘Amai, de Nieuwe Lichting is al twintig jaar geleden.’”
