Soms verandert het leven in een fractie van een seconde. Voor Harriet Barnsley gebeurde dat toen ze 21 jaar was. Twee racende auto’s reden haar en haar beste vriendin aan bij een bushalte. Beccy overleed ter plekke. Harriet overleefde, maar haar leven is nooit meer hetzelfde geweest sinds toen.
Op 21-jarige leeftijd veranderde het leven van Harriet Barnsley. Op een zomerse zaterdagavond stond ze met haar beste vriendin Beccy bij de bushalte, terwijl er twee auto’s met een snelheid van 162 kilometer per uur de bocht om kwamen racen. Eén van de auto’s verloor de controle en botste op het bushokje waar de twee vriendinnen stonden. Harriet en Beccy slingerden drie keer tegen de auto en werden vijftig meter verder het park achter de bushalte in geworpen. Beccy overleed ter plekke.
Ongeveer een maand na het ongeluk werd Harriet wakker in het ziekenhuis in Birmingham in Verenigd Koninkrijk. “Alles was wit tot mijn ogen aan het licht gewend waren”, herinnert ze zich. “Ik kon niet goed zien. Later ontdekten we dat ik dubbel zag door een hersenletsel.” Toen ze wakker werd, dacht Harriet dat iedereen een acteur was. “Ik dacht dat iemand een gordijn zou opentrekken en zou zeggen: ‘Haha, beetgenomen’, en dat alles een grap was”, vertelt ze. Dit was haar eerste ervaring met een psychose, één van de vele manieren waarop haar traumatisch hersenletsel haar leven zou blijven beïnvloeden, lang nadat haar lichaam begon te herstellen.
De volledige omvang van haar verwondingen werd pas geleidelijk duidelijk. Ze had een traumatisch hersenletsel opgelopen, een hersenbloeding en kneuzingen doordat haar hersenen in haar schedel heen en weer waren geschud. Maar dat was niet alles: ongeveer zes botten in haar nek waren gebroken, net als haar sleutelbeen, linkeropperarm, rechterpols en staartbeen. Haar rechterheup was verbrijzeld. Alle botten in haar linkerbeen waren gebroken en haar heupzenuw was doorgesneden, wat leidde tot een klapvoet links, die ze niet kan voelen of bewegen door verlamming.
Harriet kreeg ook te maken met een zeldzaam verschijnsel genaamd heterotope ossificatie (HO), waarbij botweefsel buiten het skelet groeit, in de spieren rond haar heup. “Dat gebeurt soms bij een hersenletsel of veel botbreuken,” legt Harriet uit. “Ik had allebei.”
“Mijn onderbewustzijn wist al dat Beccy er niet meer was”
Het leren leven met haar verwondingen was een langzaam, fragmentarisch proces. “Ik had kortetermijngeheugenverlies en vergat maandenlang wat ik had geleerd”, zegt ze. “Pas zo’n drie maanden na het ongeval bleven herinneringen hangen. Op een dag, toen haar geheugen eindelijk begon terug te komen, kreeg Harriet het gevoel dat er iets niet klopte. Haar beste vriendin Beccy had haar niet gecontacteerd om te vragen hoe het ging. Dat vond ze vreemd, want al haar andere vrienden hadden dat wel gedaan. Harriet begon ich af te vragen of ze alleen was tijdens het ongeluk. “Ik denk dat mijn onderbewustzijn ergens al wist dat Beccy er niet meer was.”
Een luisterend oor
Harriet geeft mensen graag ruimte om te praten over wat hen diep raakt. “Ik luister graag naar de diepste trauma’s van mensen. Dan kan ik even een pauze nemen van het delen van mijn eigen verhaal.”
Harriet wil bewustwording creëren over de gevaren van roekeloos rijden, om verkeersongevallen te voorkomen en levens te redden. Daarnaast wil ze meer bekendheid geven aan wat psychose is en hoe we mensen met een psychose kunnen ondersteunen. “Ik ben ook bezig met het schrijven van een memoir waarin ik hopelijk mijn boodschap kan overbrengen”, zegt ze.
“Nieuw normaal”
Tegen iemand die net aan zijn of haar herstel begint, zou Harriet zeggen: “Blijf doorgaan. Werk hard. Het wordt beter, zoveel beter dan je je kunt voorstellen.”
“Alleen omdat iemand er van buiten hetzelfde uitziet als vóór het letsel, betekent dat niet dat diegene nog dezelfde is”
Een van de belangrijkste lessen die ze heeft geleerd, is hoe belangrijk het is om te bewegen. “De reden dat ik met zoveel heb kunnen omgaan, is omdat ik prioriteit heb gegeven aan sporten en mezelf zo sterk mogelijk heb gemaakt om de uitdagingen van het leven aan te kunnen”, legt ze uit. Tegelijkertijd wil ze dat mensen die geen trauma of beperking hebben één cruciaal ding begrijpen: “alleen omdat iemand er van buiten hetzelfde uitziet als vóór het letsel, betekent dat niet dat diegene nog dezelfde is.”
“We hebben een nieuw normaal”, zegt ze. Door haar chronische vermoeidheid schommelt haar energieniveau sterk, iets waar ze zelf geen controle over heeft. “Chronische vermoeidheid en wisselende energieniveaus worden vaak niet serieus genomen. Ik vind het vervelend dat plannen aangepast moeten worden voor mij.”
Vragen en antwoorden
Aan mensen met een letsel of trauma, worden ook vaak vragen gesteld over hun letsel of trauma. “Als je iemand naar zijn of haar letsel vraagt, zorg dan dat je ook iets terugzegt,” benadrukt ze. “Stilte is het ergste.”
Aan Harriet werd talloze keren gevraagd wat er met haar is gebeurd, om vervolgens met stilte geconfronteerd te worden. “Het voelt elke keer als een nieuwe klap”, zegt ze. “Ze kunnen mijn antwoord niet aan.” Daardoor blijft zij telkens alleen achter met het verhaal, opnieuw en opnieuw. “Vraag niet wat iemands verhaal is als je het antwoord niet aankunt wanneer het te traumatisch blijkt.”
De reeks 'Nieuw Leven' vertelt verhalen van mensen bij wie het leven plots een andere richting insloeg. Door ziekte, een ongeval of een beperking werden vanzelfsprekende dingen onzeker en moest een nieuwe balans worden gevonden. In interviews en fotoreportages delen zij hun ervaringen over verlies, veerkracht, identiteit en opnieuw thuiskomen in een lichaam en leven dat veranderd is.
