Op elke leeftijd blijft er ergens een meisje in ons zitten. Dat is precies wat Dorothée Van Den Berghe laat zien in Meisje (2002). De film volgt drie vrouwen die elk op hun eigen manier zoeken naar vrijheid, liefde en identiteit. Tijdens een bijzondere vertoning op 35 mm in De Cinema, georganiseerd door de podcast Girls On Film, werd opnieuw duidelijk hoe herkenbaar en eerlijk dit verhaal nog altijd is.
‘Meisje’ is een film die elk meisje moet zien. De film, geregisseerd door Dorothée Van Den Berghe, werd uitgebracht in 2002. De focus in het verhaal ligt op de ontplooiing van de identiteit van de vrouw, die op elke leeftijd kan gebeuren, en doorheen de tijd zowel gevonden als verloren wordt. In 93 minuten wordt duidelijk dat je jezelf nooit helemaal gaat vinden, en dat daar niets mis mee is.
Op 10 maart speelde ‘Meisje’ in De Cinema, tijdens de tour van de podcast ‘Girls On Film’. Zij programmeren er films die geregisseerd zijn door vrouwen.
Als wij borsten in een film zien, zijn die vaak perfect, terwijl we in ‘Meisje’ gewone borsten zien: niet helemaal rond, met kleine tepels en niet allebei even groot
‘Meisje’ vertelt het verhaal van Muriel, Martha en Laura. Muriel is een twintigjarig dorpsmeisje. Ze verlangt naar het stadsleven en laat dan ook haar boerendorp achter om in Brussel te gaan wonen. Een gevoel dat veel jonge vrouwen ervaren, denk ik. Al snel merkt ze dat het stadsleven toch niet zo gemakkelijk is. Tijdens haar zoektocht naar een job solliciteert ze bij een museum, maar wordt afgewezen. Wanneer ze vriendelijk naar de baas kijkt, antwoordt hij dan toch dat hij zal zien wat hij kan doen. Een voordeel van een vrouw zijn, neem ik aan? Echter heeft vrouw zijn ook meer dan genoeg nadelen: ze wordt diezelfde avond nog nagefloten.
Muriel heeft nog nooit seks gehad, al had ze een vriend in haar oude dorp. Wanneer ze op date gaat, en het op het punt staat te gebeuren, loopt ze weg. Dat toont de harde realiteit: hoewel je ernaar kunt verlangen, kan je er tegelijk ook bang voor zijn, of het zelfs een beetje vies vinden. Zeker de eerste keer.
In de loop van de film lijkt ze bij elke keuze die ze maakt twijfels te hebben. Het open einde maakt duidelijk dat die twijfels nooit zullen verdwijnen. Haar zestigjarige moeder Martha, gespeeld door Frieda Pittoors, is ziek en droomde er altijd van om haar dochter mama te zien worden. Ze maakt zich zorgen over haar dochter, omdat zij plots besliste om in de stad te gaan leven. Langs de andere kant wil ze haar dochter ook de vrijheid geven om zichzelf te ontdekken.
Laura is de huisbaas van Muriel. Ze is 35 jaar, haar partner is een paar jaar jonger dan zij. Wanneer ze voor de grap aan haar vriend vraagt wanneer ze aan kinderen gaan beginnen, breekt er ruzie uit. Later in de film wordt duidelijk dat het geen grap was.
Tussen stabiliteit en vrijheid
Laura gaat op zoek naar een stabieler leven, een periode die veel vrouwen herkennen. Ze ontmoet Alain, een man van haar leeftijd. Pas een tijd later komt Laura erachter dat Alain al kinderen heeft. Eerst vond ze dat verschrikkelijk, ze wilde kinderen van haar eigen vlees en bloed, maar stilaan begint ze voor Alains kinderen te zorgen alsof het de hare zijn.
Ondertussen krijgt Martha promotie op haar werk en begint er iets romantisch te bloeien tussen haar en haar baas. Hoewel ze al decennialang getrouwd is met haar man, begint ze een affaire. Haar verlangen naar ‘jong zijn’ was te groot, al weet ze dat vreemdgaan niet per se een goede beslissing is.
Soms wil je stabiliteit in je leven, op andere momenten smacht je naar vrijheid
De film werd getoond op 35 mm, zo werd de film gedraaid in 2002. Het gebruik van fotografische film in plaats van digitale bestanden zorgde voor een unieke beeldkwaliteit.
Van Den Berghe gaf na de film een korte speech. Hoofdrolspeelsters Els Dottermans (Laura) en Charlotte Vanden Eynde (Muriel) zaten ook in de zaal. Ze vonden het heel speciaal om zichzelf nog eens terug te zien op een groot scherm, vooral in een tijd waarin regisseurs streven naar perfectie.
Vrouwen worden vaak glorieus afgebeeld, of net als een gek. Heel onrealistisch dus, want de meeste vrouwen zitten gewoon daartussen. Als wij borsten in een film zien, zijn die vaak perfect, terwijl we in ‘Meisje’ gewone borsten zien: niet helemaal rond, met kleine tepels en niet allebei even groot.
Ook waren de vrouwen niet geschoren. Want vroeger hoefde je niet perfect te zijn. Els noemt films van tegenwoordig “preuts”. Ik, geboren in 2006, ben te jong om dat te beamen, maar ik geloof dat ze gelijk heeft.
'Meisje' laat je beseffen dat elke vrouw, ongeacht leeftijd, nog steeds een meisje is en voor altijd een meisje zal blijven. Soms wil je stabiliteit in je leven, op andere momenten smacht je naar vrijheid. Zoeken naar je identiteit doe je voortdurend. Het is een zoektocht voor het leven, zonder eindbestemming.
Kunst verandert voortdurend en brengt verandering teweeg. In de reeks 'Kunst in transitie' onderzoekt StampMedia hoe kunst meebeweegt met thema's als gender, identiteit, cultuur en duurzaamheid. In woord, beeld en geluid zoeken reporters naar wat kunst vandaag betekent en waar ze naartoe evolueert.
