reacties (3)


“Op de knieën, stronten!” klonk het, wanneer we met z’n allen arriveerden aan de Oude Gevangenis van Hasselt, verkleed als gevangenen. Ieder van ons werd meteen beklad in het gezicht met een rood en zwart kleurtje en kreeg een ‘nummer’ toegewezen, onze nieuwe identiteit, waarmee we de rest van de dag zouden aangesproken worden. Lopen, roepen en vooral luisteren zouden we, als we deze doop tot een goed einde wilden brengen.

 “Tuut-tuut, tuut-tuut!” Enkele voorbijgangers keken heel verbaasd wanneer een horde gevangenen als een trein voorbij wandelde. Het werd al helemaal gek wanneer enkele gevangenen op handen en voeten opeens wegliepen om een hondenbot te halen met de mond en het vervolgens terug te brengen naar hun baasje (lees: strontentemmer).

Alsof dat nog niet vernederend genoeg was, stond ons vervolgens nog een heel andere verrassing te wachten… “Alsjeblieft, stront!” Daar lagen ze dan, 2 teentjes knoflook om op te eten. Ideaal om nieuwe vrienden te maken, denk je dan, met een stinkende adem de rest van de dag! (Lees: week.)

Studentendoop

Vrijheid betalen met pepers

Gelukkig kregen we de kans om onze mond te zuiveren! Nuja… water kregen we alvast niet, behalve als we het mengden met bloem met hulp van een medestront. Ook katten- en hondenvoer waren trouwens nog nooit zo lekker! Bovendien maakten we kennis met elkaar op allerlei wijzen en we leerden maaltijden kennen waar we nooit van hadden durven dromen.

Terwijl we allemaal nog aan het bekomen waren van het voorgaande, kwam de volgende mijlpaal aan bod. We speelden zeer fijne spelletjes  met z’n allen, zoals Dikke Berta, 1-2-3 Piano en meer. Daarna begaven we ons samen naar de Grote Markt van Hasselt. Sommigen aan elkaar vastgebonden, anderen niet. De laatste groep moest haar vrijheid wel betalen door het eten van pikante pepers.

Op de markt stonden ons opnieuw enkele opdrachten te wachten. Ondertussen was de groepsband sterker dan ooit geworden… Ook buitenstaanders genoten volop van het doopspektakel.

Laatste zware beproeving

studentendoop

Aan het kanaal aangekomen, zagen we een groot stuk plastiek liggen. Hier zouden we de laatste beproeving moeten ondergaan... Althans, dat dachten we toch. Allemaal naast elkaar op de knieën, handen voor de ogen. We wilden vooral niet weten wat we allemaal over ons heen gesmeten kregen. Ei, zout, peper, mosterd, vis ...? Een hele mengelmoes met van alles en nog wat. Maar zalig, het vieze gedeelte was tot z’n einde gekomen. Of niet?

Balen, nog een laatste obstakel diende overwonnen te worden alvorens we van stront tot schacht gedoopt werden. Een heel ferm papje werd ingeschonken. Ik kan me niet inbeelden dat ik ooit nog zoiets ranzigs zal moeten opdrinken.

Eind goed, al goed

“Proficiat, jullie zijn nu officieel schachten!” klonk het na de eedaflegging. Zo trok iedereen opgelucht en fier met een groot gevoel van euforie naar huis om een heerlijke douche te nemen. Zelfs dat laatste was zeker niet te onderschatten. Aangeraden werd om het haar met koud water te wassen opdat het haar minder lang zou stinken.

Deze onvergetelijke dag werd afgesloten met een doopcantus. Lintjes en cantuscodexen werden uitgedeeld. Ook vriendschappen werden gesmeed voor de rest van het leven. Bedankt Themis, voor deze zalige dag!

© 2014 – StampMedia – Lieselotte Smekens


Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 24/10/2014
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 24/10/2014

 


Reacties (3)

Xaxa

"Bedankt Themis, voor deze zalige dag!"

Ik kan alleen hopen dat dit sarcastisch is.

Uit mijn doop herinner ik me
- een bende arrogante pubers (doopmeesters zijn zelf hoogstens jonge 20-ers, de facto pubers dus, stel ik in retrospectieve);
- geen vriendschappen voor het leven (wel sterk dat de juffrouw in kwestie nu al spreekt over vriendschappen voor het leven, zij is misschien een ziener?);
- een hoop vetzakkerij en vernederingen die mij echt nulkommanul hebben bijgebracht (dat hondenvoer niet lekker is en heel wat dingen stinken, wist ik daarvoor ook al);
- het reteslechte weer
- het enorme favoritisme dat de lekkere grieten teweeg viel

En ik ga daarmee niet zeggen dat dopen zinloos is of afgeschaft moet worden. Maar de zin of onzin ervan hangt grotendeels af van het soort volk dat de dopers zijn, het soort volk dat jij bent of wilt zijn, en je voorliefde (of gebrek daaraan) voor alcohol.

Hero

Jammer dat u doop dan zo een fiasco was, maar ik ben ondertussen al 4 jaar lid van een vereniging en ik heb er geen seconde spijt van, de doop is geen nutteloze vernedering maar een manier om mensen een gevoel van eenheid te geven, ze hebben samen een ervaring meegemaakt en steunen elkaar doorheen het gebeuren. Themis is niet het VRG van leuven en is klein genoeg om verbroedering nog een grote plaats te geven in de vereniging, iedereen kent iedereen en vriendschappen voor het leven heb ik wel degelijk gemaakt. Een dag afzien is een kleine prijs om de komende jaren steeds meer mensen te leren kennen, ook van andere verenigingen, of op weekend of vakantie te gaan, samen te feesten, en kennis te maken met mensen uit alle jaren, die je ook met je studies kunnen helpen, ik kan uren doorgaan maar er is niets sarcastisch aan haar zin, Veel verenigingen zijn niet alleen zuipclubs maar eerst en vooral vrienden, en dat is wat telt

Roxanne

Ik vond mijn doop anders ook een toffe ervaring... Samen afzien, de smerige duvel uithangen... 'T Is op zich kinderachtig, maar ben altijd een robbedoes geweest en voor mij was dat gewoon plezante vetzakkerij. Wees ook gewoon volwassen he, en hou het gezond. In Hasselt weet men een doop alleszins plezant te houden!

Plaats een reactie