Alleen in een roeiboot, maar vooral alleen in het leven. Het verhaal van Malou schetst een beeld van hoe het moet voelen om niet jezelf te kunnen zijn in een maatschappij die progressief beweert te zijn. Met de Vlaamse film ‘Skiff’ brengt regisseur Cecilia Verheyen een duidelijke boodschap over seksuele identiteit en complexe relaties zonder al te veel woorden te gebruiken.
Het omgaan met iemands seksuele identiteit is vaak een onwennig thema dat de meesten liever uit de weg gaan of gewoon negeren. Homo- of biseksualiteit wordt ondanks een veel hogere tolerantie vaak als ‘niet normaal’ bestempeld. Ook in de film Skiff van Cecilia Verheyen, die sinds 4 februari te zien is in de cinemazalen, wordt dit thema scherp aangekaart. Hoewel er doorheen de film nergens over geaardheid wordt gesproken, weet regisseur Verheyen een Vlaamse film af te leveren die het taboe rond seksuele identiteit volledig verbrijzelt.
Malou, gespeeld door Femke Vanhove, is bijna zestien en worstelt enorm met het uiten van haar seksuele identiteit. Ze voelt zich nergens thuis, behalve op het water. Ze heeft weinig vrienden, wordt gepest op haar roeiclub en werkt tegen haar zin in een tankstation. Ook in haar gezin heeft Malou het moeilijk. Haar twee broers, Alex en Max, geven om hun zus, maar praten niet met Malou over haar gevoelens. En hoewel Malous moeder het beste met haar voorheeft, voelt ze zich toch niet begrepen.
Roeien als metafoor
Skiff is een roeidiscipline waarbij de roeier of roeister helemaal alleen in de boot zit. Een mooie metafoor voor de eenzaamheid die Malou voortdurend ervaart. Ook op andere momenten kiest ze ervoor om haar tijd alleen te spenderen. Ze weigert met twee of meer te varen, durft niet te douchen op haar roeiclub en wil liefst alleen op haar kamer zitten als ze thuiskomt. Dat gevoel verandert wanneer ze Nouria, het lief van haar broer Alex, leert kennen. De twee ontdekken samen hun eigen identiteit.
De film lijkt wel een moderne versie van Romeo en Julia, waarbij de nakende confrontatie met de realiteit steeds om de hoek lonkt
Malou en Nouria spreken in het begin stiekem af. Malou weet niet of de interesse wederzijds is en ook Nouria twijfelt. Ze is als moslima bang om haar familie te vertellen dat ze een lief heeft, laat staan dat ze verliefd is op een meisje. Daarom proberen ze hun relatie geheim te houden. De film lijkt wel een moderne versie van Romeo en Julia, waarbij de nakende confrontatie met de realiteit steeds om de hoek lonkt.
‘Skiff’ is een rauw verhaal vol liefde, verwardheid en verdriet. Femke Vanhove acteert met haar ogen. Hoewel Malou niet veel spreekt, kan je haar emoties bijna voelen. Haar blik zegt genoeg. Wanneer ze gekwetst wordt, verliefd is, of zich begrepen voelt, zie je de emoties in haar ogen. Lina Miftah, die Nouria speelt, verlicht de geladen sfeer met haar oprechtheid en begrip. Bij de scènes met Malou en Nouria voel je de klik tussen hen onmiddellijk.
Hoewel Malou niet veel spreekt, kan je haar emoties bijna voelen. Haar blik zegt genoeg
Verheyen maakte een duidelijke keuze met het in beeld brengen van Malou. De film zit vol scènes die aantonen hoe het voelt om eenzaam te zijn. Malou staat doorheen de hele film letterlijk en figuurlijk centraal. Ze staat zo goed als altijd in het midden van de shots en haar omgeving is vaak druk en chaotisch. Dat versterkt het gevoel van isolatie van de buitenwereld. Wanneer Malou bij Nouria is, wordt het beeld weer scherp en duidelijk, en keert de rust terug.
De maatschappelijke relevantie van de film is pijnlijk accuraat. ‘Skiff’ toont waar jongeren – die worstelen met hun seksualiteit – dagelijks mee worden geconfronteerd. Zo noemt Malous moeder haar steevast ‘meisje’ en polsen haar broers naar haar liefdesleven, op een manier waarop ze ervan uitgaan dat ze hetero is. Hoewel homoseksualiteit geen enkele keer letterlijk wordt vermeld, slaagt ‘Skiff’ erin krachtige boodschappen over dit thema aan te kaarten.
Dit artikel werd gepubliceerd door NXTPOP op 16/02/2026.
