Met ‘Wuthering Heights’ brengt regisseur Emerald Fennell een donkere liefdestragedie naar het scherm. De film is sinds 11 februari te zien in de Belgische bioscopen en draait rond de intense relatie tussen de hoofdpersonages Heathcliff en Catherine.
‘Wuthering Heights’ is een film die je visueel en emotioneel volledig opslorpt. Het verhaal ontvouwt zich langzaam, waardoor de spanning en meeslependheid alleen maar groter worden. Chaotisch? Soms. Intens? Absoluut. Maar tegelijkertijd ook romantisch, of beter gezegd, toxisch.
De film volgt één van de hoofdpersonages Heathcliff, een wees die door de Earnshaw-familie wordt opgenomen, en het andere hoofdpersonage Catherine, de dochter van het huis. Als kinderen zijn ze onafscheidelijk en ontdekken ze al vroeg hun diepe band.
Heathcliff was een wees en groeide daarom op in het gezin van Catherine. Naarmate ze ouder worden, komen sociale verwachtingen en klassenverschillen tussen hen te staan. Catherine komt uit een rijke familie en kiest voor zekerheid en status. Ze vertelt aan de huisvrouw dat ze nooit zou trouwen met Heathcliff. Als hij dat overhoort, voelt hij zich buitengesloten en vernederd en besluit hij te vertrekken uit Wuthering Heights – het huis van de Earnshawfamilie.
Dat zet een kettingreactie van jaloezie, wrok en onvervulde verlangens in gang. Wanneer Heathcliff later terugkeert, is zijn liefde voor Catherine verstrengeld met obsessie en wraak.
De film toont hoe hun keuzes niet alleen hun eigen leven, maar ook dat van de mensen om hen heen beïnvloeden. Wat begint als een grote liefde, verandert langzaam in iets fataals. Net dat maakt het verhaal zo tragisch. Je ziet in de film voortdurend hoe het anders had kunnen lopen.
Op precies de juiste momenten weeft de muziek zich door de scènes, waardoor het verlangen en de frustratie van de personages bijna fysiek voelbaar worden
Ruwe, obsessieve liefde
De relatie tussen Heathcliff en Catherine vormt het hart van de film. Hun liefde voelt niet zoet of romantisch, maar ruw en obsessief. Ze trekken elkaar aan en stoten elkaar tegelijk af.
Wanneer Catherine zegt: “Whatever our souls are made of, his and mine are the same”, (Waar onze zielen ook van gemaakt zijn, die van hem en die van mij zijn hetzelfde, red.) begrijp je waarom ze elkaar niet kunnen loslaten. Die zin maakt hun relatie mooi, maar ook beklemmend en precies daarom blijft het moment hangen. Ze zien zichzelf als één geheel. Tegelijk wordt duidelijk hoe ongezond die band is.
De regen over de velden, de weidse landschappen en het zachte licht in de kamers creëren een duister romantische sfeer. De kostuums zijn verfijnd en de soundtrack van Charli XCX doordrenkt de film met bijna voelbare emotie. Op precies de juiste momenten weeft de muziek zich door de scènes, waardoor het verlangen en de frustratie van de personages bijna fysiek voelbaar worden.
‘Wuthering Heights’ lijkt een romantische film, maar is in wezen een toxisch verhaal. De film is geen toegankelijke romance, maar een donkere slow burn die je langzaam meesleept. Maar na afloop blijf je niet achter met een afgerond gevoel, maar met vragen: hadden ze andere keuzes kunnen maken? Was hun liefde ooit haalbaar? Dat open einde zorgde ervoor dat het verhaal bleef nazinderen. En net dat maakt de film geslaagd.
