reacties (4)


ANTWERPEN - In opdracht van de VRT produceerde ANDERE WERELD Films de documentaire 'Verboden verdriet'. De documentaire vertelt het verhaal van een tienermeisje dat opgroeit in een arm gezin. Wegens een jeugdbeschermingsmaatregel kan de film echter niet getoond worden op de openbare zender.

Twee jaar lang werkte het regisseursduo Jelle Janssens en Sofie Hanegreefs aan de documentaire 'Verboden verdriet'. De film zou de eerste aflevering zijn geweest van de documentairereeks '1 op 10' die vanaf 28 februari te zien is op één. De reeks brengt vijf verhalen over mensen, van jong naar oud, die onder de armoedegrens leven. De vijf verhalen samen symboliseren de vicieuze cirkel van armoede die van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Eerbetoon

De belangrijkste boodschap die 'Verboden verdriet' wil meegeven gaat over armoede en schuld. "Armoede kent vele vooroordelen waarbij mensen dikwijls overtuigd zijn dat het om eigen schuld gaat. Het is helemaal niet Bertina haar schuld dat ze in armoede leeft. Het is door een heel spijtige ziekte van haar vader dat ze in zo’n situatie is beland", vertelt Jelle Janssens. Janssens zegt dat het vijftienjarige meisje de film opdraagt als eerbetoon aan haar overleden vader. "Toen haar vader stierf, heeft Bertina haar hele wereld zien veranderen. Ze vertelt over haar leven om aan haar vader in de hemel te laten zien hoe het met haar gaat."

Vertrouwen

"De film is een heel eerlijk en oprecht portret waarbij niets is in scène werd gezet", zegt Janssens. Chris Vleugels van het Kinderrechtencommissariaat ziet daarin een contradictie: "Tijdens de opnames wordt een vertrouwenssfeer gecreëerd waardoor de jongere zich veilig voelt om heel persoonlijke informatie te delen. Maar tegelijkertijd is het doel een aantrekkelijk programma te maken dat een groot publiek kan bereiken."

Maatregel

Tot teleurstelling van velen kan de film wegens een jeugdbeschermingsmaatregel niet uitgezonden worden. Vleugels licht hierover toe: "Een jongere die onder de maatregel van een jeugdrechter valt, mag niet identificeerbaar in beeld worden gebracht en de naam mag niet worden gepubliceerd. Dit is zelfs zo belangrijk dat deze maatregel in het strafrecht is opgenomen." Het besluit bestaat om minderjarigen te beschermen en om stigmatisering te vermijden. In het bijzonder wilde de wetgever ervoor zorgen dat het (latere) beroeps- en gezinsleven niet in het gedrag zou kunnen komen.

Dubbelzinnig

Toch heeft Vleugels hierover een dubbele mening: "De jongere heeft enerzijds dat recht op bescherming. Maar anderzijds hebben jongeren ook het recht op participatie. Jongeren hebben het recht om voor zichzelf op te komen en hun eigen mening te laten horen." Het Kinderrechtencommissariaat zal in de komende maanden extra aandacht besteden aan het thema van minderjarigen en media. Vleugels beklemtoont dat het commissariaat mikt op een structurele oplossing op langere termijn. Ook Janssens ijvert voor meer nuance in de wetgeving: "Er wordt tegenwoordig zoveel met beeld verteld. Dan is het toch spijtig dat bepaalde mensen worden uitgesloten?"

Intussen onderzoekt Sofie Hanegreefs hoe de film alsnog op een educatieve manier in scholen kan worden ingezet.

Voor vragen of meer informatie over 'Verboden verdriet' kunt u terecht bij anderwereld [at] gmail.com.

© 2013 - StampMedia - Laura Lefever


Dit artikel werd gepubliceerd door Het Nieuwsblad - online op 25/03/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 25/03/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 25/03/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 25/03/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Pienternet.be op 25/03/2013
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 25/03/2013


Reacties (4)

Saskia

zeer tevreden dat deze uitzending werd geschrapt door VRT in de - overigens noodzakelijke en prachtige - reeks 1 op 10 over armoede.

Herkenbaarheid onder een beschermingsmaatregel is in ons land strafbaar gesteld en laten we dat AUB zo houden.

Stemmen die nu zeggen dat daardoor een belangrijke participatie van deze groep kwetsbare kinderen en jongeren in het gedrang komt hebben het mis.

Participatie kan perfect zonder herkenbaar te zijn. We hoeven niet bij alles een gezicht en een naam te weten om een situatie te schetsen.
Dit verhaal mag gerust het daglicht zien maar kan perfect door het meisje omgekeerd naar de camera te doen lopen of door een acteur te gebruiken die naar waarheid - brieven en rekeninguittreksels kunnen worden getoond waar ook de herkenbaarheid wordt geschrapt - het verhaal op die manier vertelt aan de buitenwereld.

Er is dus niets mis met deze wet. Integendeel.

Wel met het feit dat de ganse jeugdzorg en jeugdrechtbanken zich hier achter scharen waardoor er amper transparantie is van de werking binnen jeugdzorg en jeugdrechtbank.

Transparantie in een rechtsstaat is nochtans van fundamenteel belang.

Het debat moet dus niet gaan over de versoepeling van deze wet, wel over de noodzaak ook als journalist te mogen aanwezig zijn bij beslissingen jeugdrechters en jeugdzorg , mits uiteraard het ondertekenen van een contract waar alle herkenbaarheid en details naar herkenbaarheid worden weggelaten.

Dat debat moet gevoerd.
En zou veel meer maatschappelijke waarde hebben dan één getuigenis.

Want zelfs al klopt het dat dit meisje wilde getuigen, de wet is er om de ganse groep te beschermen, het kan niet zijn dat op latere leeftijd zaken aan het licht komen zonder dat je die zelf bewust hebt kenbaar gemaakt. De deur naar die misbruiken kan nooit worden opengezet.

Je valt nu éénmaal niet onder deze maatregel omdat je eens te lang op een fuif bent geweest maar omwille van ingrijpende gebeurtenissen die invloed hebben tijdens de rest van je leven.

Petra

Wat vreemd dat de makers van dit programma dat niet eerder hebben uitgezocht. Het lijkt me een kleine moeite om de betreffende deelnemer te anonimiseren.
Er is een groot verschil tussen het recht je mening te uiten en te participeren aan de samenleving enerzijds, en anderzijds herkenaar in beeld, met naam, te verschijnen in een televisieprogramma.

oli

Dat hadden de makers en de vrt op voorhand moeten uitzoeken en rekening mee houden... Staat die info niet in de code voor journalisten? Of in opleidingen van programmamakers en journalisten?

Maarten

Ik ben Nederlander en ik weet niet hoe dit precies hoe het in Nederland zit.

Buiten dat: ik vind het zeer vreemd dat dit niet kan worden uitgezonden. Als alle medewerkenden er van te voren op de hoogte van zijn gesteld dan is er toch geen probleem? En is er gedacht aan het onherkenbaar maken van de personen d.m.v bijvoorbeeld balkjes of blurren?

Aan de andere kant: niet heel erg slim van de documentairemakers dat dit niet van te voren is uitgezocht.

Plaats een reactie